Monday, July 4, 2016

π. Πορφύριος

Για τον ειδικό ψυχικής υγείας το μέγεθος της ανθρώπινης αδυναμίας δεν είναι θεωρητική υπόθεση αλλά στατιστικά, επαληθεύσιμη, κλινική εμπειρία. Η ψυχοθεραπευτική πορεία είναι μια συνεχής αναμέτρηση με την αδυναμία βίωσης και άσκησης της ελευθερίας. Οι ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες συνιστούν μια συστηματική πάλη με στόχο την ψυχική ωρίμανση και την αύξηση της δυνατότητας αυτοπροσδιορισμού.
 Πολλοί συνάνθρωποί μας είναι δέσμιοι υποσυνείδητων (και συνειδητών) φόβων, κινήτρων και αναγκών που ριζώνουν στα βαθύτερα στρώματα του ψυχισμού. Βασανίζονται από επίμονα, αρνητικά συναισθήματα, και διαχειρίζονται με μεγάλη δυσκολία τις αντιξοότητες που αναδύονται στην καθημερινή τους ζωή. Πάσχουν από διαταραχές άγχους, έμμονων ιδεών ή κατάθλιψης ή είναι εξαρτημένοι από ακατάλληλες, συντροφικές σχέσεις, υπερβολική κατανάλωση ποτού, φαγητού ή ναρκωτικών ουσιών. Σκέπτονται, αισθάνονται και συμπεριφέρονται με τρόπους που οι ίδιοι δεν αποδέχονται ούτε ανέχονται. Ισχυροί ψυχοδυναμικοί παράγοντες και πιεστικές, διαπροσωπικές σχέσεις προσδιορίζουν σε τέτοιο βαθμό την συμπεριφορά και τα συναισθήματά τους ώστε να μένει ελάχιστος, υπαρξιακός χώρος για την βίωση και την έκφραση της ελευθερίας.
 Τα όρια ανάμεσα στο ψυχικά υγιές και το παθολογικό δεν είναι με σαφήνεια διαχωρισμένα. Όλοι οι "υγιείς" βασανίζονται από νευρωσικές αδυναμίες και όλοι οι "ασθενείς" παρουσιάζουν υγιή συναισθήματα και συμπεριφορές. Συνεπώς το πρόβλημα της ελευθερίας των επιλογών δεν αφορά μόνο στους ψυχικά ασθενείς αλλά στην ίδια την ανθρώπινη φύση.
 Οι βιολογικές-γονιδιακές προδιαθέσεις, τα δομημένα αρνητικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και η ένταση των πιέσεων του περιβάλλοντος προσδίορίζουν σε τέτοιο βαθμό τη συμπεριφορά ώστε να διαψεύδουν το μύθο της ελευθερίας των επιλογών. Αν υπάρχει ελευθερία δεν αφορά στις επιλογές αλλά στην διάθεση και την κατάσταση της καρδιάς.
 Μέσα από το πρίσμα της επίμονης οδύνης όλα όσα υπάρχουν και γίνονται βιώνονται ως πρόβλημα. O Ευαγγελικός λόγος δεν εκλαμβάνεται ως ευλογία αλλά ως επιπρόσθετη εξωτερική πίεση. Ο πνευματικός αγώνας, η νηπτική-σωτηριολογική προοπτική, το αυτεξούσιο, η ελευθερία των επιλογών και η προσωπική ευθύνη φαίνονται απόμακρες, ξένες και απειλητικές έννοιες. Όταν η επιβίωση καταντήσει παράλογο μαρτύριο, η πρόσκληση για απαράκλητη, στεγνή υπακοή στο θέλημα του Θεού μοιάζει με τραγική ειρωνεία.
 Η ανθρώπινη, μεταπτωτική φύση είναι πολύ αδύναμη. Η προσέγγιση του Θεού δεν πρέπει να να γίνεται με βίαιο, ψυχαναγκαστικό, ασφυκτικό τρόπο αλλά με ήρεμη και χαρούμενη διάθεση. " Τις αδυναμίες αφήστε τις όλες ... Να μην κάνετε καμιά προσπάθεια να απαλλαγείτε απ' αυτές. Ν' αγωνίζεσθε με απαλότητα και απλότητα, χωρίς σφίξιμο και άγχος. ... Όλα να γίνονται με απαλό τρόπο, αβίαστα κι ελεύθερα".

No comments:

Post a Comment

Jehovah’s Witnesses

I spent more than 30 years dealing with the Jehovah’s Witnesses because they had converted my beloved mother, and as a monk I couldn’t sleep...