With the help from the Church

🇷🇺 РУССКИЙ

С ПОМОЩЬЮ ЦЕРКВИ

Некоторые души, после пребывания в Аду, могут войти в Рай с помощью Церкви. Не все души и, конечно, не каждая. Но кто они и в какой степени им можно помочь?

Давайте сравним Ад с океаном.

В освещённых водах, от поверхности моря до глубины пятнадцати, двадцати, двадцати пяти или, реже, тридцати метров, находится то, что известно как ЛУЧ СВЕТА, где проникают солнечные лучи и ещё сохраняется некоторый свет.

0 м — поверхность
15 м
20 м
25 м
30 м — редко

Начиная с этой точки вниз начинается ЭРЕБ — истинная и вечная тьма.

В настоящее время, следовательно, в Аду находятся многие души, до которых достигают Божественная Литургия и молитвы Церкви. Со временем это число может увеличиваться всё больше и больше.

АД — ДЕМОНЫ — ЛЮДИ

Ад — это место, где находятся нечестивые и демоны. После Второго Пришествия Христа нечестивые будут находиться там вместе с душой и телом.

В настоящее время, хотя демоны уже осуждены, они продолжают бороться против людей. Они стремятся искушать людей, духовно побеждать их и вести их к вечной погибели.

Однако после Второго Пришествия они будут наказаны и больше не смогут бороться с людьми.

Опыт пребывания в Аду сейчас отличается, потому что духовная борьба продолжается, и человек всё ещё может сопротивляться искушению и преодолевать зло. После Второго Пришествия начнётся вечное состояние.

НЕКОТОРЫЕ ДУШИ ИЗ АДА ПОПАДУТ В РАЙ

Христос не открыл нам всего полностью. Однако существует надежда, что некоторые души из Ада войдут в Рай.

Именно здесь становятся очевидными опыт и значение поминальных служб об усопших.

Мы должны продолжать молиться за души тех, кто почил в Господе, потому что наши молитвы и Божественная Литургия могут помочь им.

В ЦАРСТВЕ НЕБЕСНОМ

Сегодня, в Царстве Небесном, только Христос и Пресвятая Дева Мария присутствуют и душой, и телом.

Святые находятся в Раю, но в настоящее время они лишены своих телесных форм и ожидают Воскресения мёртвых.

Через Божественную Литургию и молитвы Церкви душам, находящимся в Аду, может быть оказана помощь. Наша любовь к усопшим проявляется в наших молитвах о них.

НЕТ НИ ОДНОГО В АДУ

Сегодня Ад полностью пуст.

В нём абсолютно никого нет.

Почему?

Потому что Второе Пришествие Христа ещё не произошло.

После Второго Пришествия грешники окажутся в Аду и будут находиться там и душой, и телом.

🇸🇦 العربية

بِمُسَاعَدَةِ الْكَنِيسَة

بعض النفوس، بعد أن تكون في الجحيم، يمكن أن تدخل الفردوس بمساعدة الكنيسة. ليس جميع النفوس، وبالتأكيد ليس الجميع. ولكن من هم هؤلاء؟ وإلى أي مدى يمكن مساعدتهم؟

لنقارن الجحيم بالمحيط.

في المياه المضيئة، من سطح البحر إلى عمق خمسة عشر أو عشرين أو خمسة وعشرين متراً، أو في حالات نادرة ثلاثين متراً، يوجد ما يُعرف باسم شُعَاعُ النُّور، حيث تخترق أشعة الشمس المياه ويبقى فيها بعض النور.

0 م — السطح
15 م
20 م
25 م
30 م — نادراً

ومن تلك النقطة نزولاً يبدأ إيريبوس (Erebus) — الظلام الحقيقي والأبدي.

وفي الوقت الحاضر، توجد لذلك نفوس كثيرة في الجحيم تصل إليها الليتورجيا الإلهية وصلوات الكنيسة. ومع مرور الوقت، قد يزداد هذا العدد أكثر فأكثر.

الْجَحِيم — الشَّيَاطِين — النَّاس

الجحيم هو المكان الذي يوجد فيه الأشرار والشياطين. وبعد المجيء الثاني للمسيح، سيكون الأشرار هناك بالنفس والجسد معاً.

وفي الوقت الحاضر، وعلى الرغم من أن الشياطين قد أُدينوا بالفعل، فإنهم ما زالوا يحاربون البشر. وهم يسعون إلى تجربة الناس، وهزيمتهم روحياً، وقيادتهم إلى الهلاك الأبدي.

أما بعد المجيء الثاني، فسوف يُعاقَبون ولن يعودوا قادرين على محاربة البشر.

إن اختبار الجحيم يختلف الآن، لأن الصراع الروحي ما زال مستمراً، ولا يزال الإنسان قادراً على مقاومة التجربة والتغلب على الشر. أما بعد المجيء الثاني، فستبدأ الحالة الأبدية.

بَعْضُ النُّفُوسِ مِنَ الْجَحِيمِ سَتَذْهَبُ إِلَى الْفِرْدَوْس

لم يكشف لنا المسيح كل شيء بشكل كامل. ومع ذلك، توجد رجاء في أن تدخل بعض النفوس من الجحيم إلى الفردوس.

وهنا تظهر بوضوح خبرة وأهمية صلوات التذكارات والصلوات من أجل الراقدين.

ينبغي لنا أن نستمر في الصلاة من أجل نفوس الذين رقدوا في الرب، لأن صلواتنا والليتورجيا الإلهية يمكن أن تساعدهم.

فِي مَلَكُوتِ السَّمَاوَات

اليوم، في ملكوت السماوات، المسيح وحده والقديسة مريم العذراء هما الحاضران بالنفس والجسد معاً.

القديسون موجودون في الفردوس، لكنهم في الوقت الحاضر من دون أجسادهم، وهم ينتظرون قيامة الأموات.

ومن خلال الليتورجيا الإلهية وصلوات الكنيسة، يمكن مساعدة النفوس الموجودة في الجحيم. إن محبتنا للراقدين تظهر في صلواتنا من أجلهم.

لَا أَحَدَ فِي الْجَحِيم

الجحيم فارغ تماماً اليوم.

لا يوجد فيه أحد على الإطلاق.

لماذا؟

لأن المجيء الثاني للمسيح لم يحدث بعد.

وبعد المجيء الثاني، سيجد الخطاة أنفسهم في الجحيم بالنفس والجسد معاً.

Με τη βοήθεια της Εκκλησίας

Κάποιες ψυχές, μετά τον Άδη, οδηγήθηκαν στον Παράδεισο με τη βοήθεια της Εκκλησίας. Όχι όλες και, ασφαλώς, όχι όλοι. Τώρα, ποιοι είναι αυτοί και σε ποιον βαθμό;

Ας παρομοιάσουμε τον Άδη με έναν ωκεανό. Στο φωτεινό μονοπάτι του νερού, από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι το βάθος των δεκαπέντε, είκοσι, είκοσι πέντε ή τριάντα μέτρων — σπανιότερα μέχρι τα τριάντα μέτρα — βρίσκεται η λεγόμενη δέσμη φωτός, όπου διεισδύουν οι ακτίνες του ήλιου και υπάρχει ακόμη και λίγο φως.

Από εκεί και κάτω αρχίζει ο Έρεβος, το πραγματικό αιώνιο σκοτάδι.

Έτσι, αυτή την εποχή, υπάρχουν στον Άδη πολλές ψυχές στις οποίες φτάνει η Θεία Λειτουργία, και όσο περνά ο καιρός ο αριθμός αυτός μπορεί να αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Όταν, λοιπόν, έρθει η ώρα της μετάβασης στον Παράδεισο…

Κάποιες ψυχές από την Κόλαση θα πάνε στον Παράδεισο

Και δεν μας τα αποκάλυψε όλα πλήρως ο Χριστός μας. Υπάρχει, όμως, η ελπίδα ότι κάποιες ψυχές από τον Άδη θα οδηγηθούν στον Παράδεισο.

Εδώ βρίσκεται η εμπειρία και η σημασία των μνημονεύσεων που έκανα: να μη σταματά η προσευχή για τους κεκοιμημένους, ώστε να βοηθούνται οι ψυχές τους.

Άδης – δαίμονες – άνθρωποι

Ο Άδης είναι ο τόπος όπου βρίσκονται οι ασεβείς άνθρωποι και οι δαίμονες. Μετά τη Δευτέρα Παρουσία, οι άνθρωποι θα βρεθούν εκεί με ψυχή και σώμα.

Τώρα ο δαίμονας, αν και τιμωρείται, αισθάνεται κάποια ικανοποίηση όταν βλέπει τους ανθρώπους να αγωνίζονται, επειδή προσπαθεί να τους πολεμήσει, να τους νικήσει και να τους οδηγήσει στην κόλαση.

Μετά τη Δευτέρα Παρουσία, όμως, θα τιμωρείται χωρίς να μπορεί πλέον να πολεμήσει κανέναν.

Η κατάσταση της κόλασης είναι διαφορετική τώρα, επειδή υπάρχει ακόμη ο πνευματικός αγώνας και η δυνατότητα του ανθρώπου να αντισταθεί και να νικήσει τον πειρασμό. Μετά τη Δευτέρα Παρουσία, θα αρχίσει η αιώνια κατάσταση.

Στη Βασιλεία των Ουρανών

Στη Βασιλεία των Ουρανών σήμερα βρίσκονται μόνο ο Χριστός και η Παναγία με ψυχή και σώμα.

Οι Άγιοι βρίσκονται στον Παράδεισο, αλλά προς το παρόν χωρίς το σώμα τους, αναμένοντας την Ανάσταση των νεκρών.

Δεν υπάρχει κανείς στην Κόλαση

Η Κόλαση είναι σήμερα εντελώς άδεια! Δεν περιέχει απολύτως κανέναν.

Γιατί δεν έχει γίνει ακόμη η Δευτέρα Παρουσία.

Στην Κόλαση θα βρεθούν, μετά τη Δευτέρα Παρουσία, οι αμαρτωλοί με ψυχή και σώμα.

With the Help of the Church

Some souls, after being in Hades, may enter Paradise with the help of the Church. Not all souls, and certainly not everyone. But who are they, and to what extent can they be helped?

Let us compare Hades to an ocean.

In the illuminated waters, from the surface of the sea down to a depth of fifteen, twenty, twenty-five, or, more rarely, thirty meters, there is what is known as the beam of light, where the rays of the sun penetrate and there is still some light.

From that point downward begins Erebus—the true and eternal darkness.

At this present time, therefore, there are many souls in Hades who are reached by the Divine Liturgy and the prayers of the Church. As time passes, this number may increase more and more.

And so, when the time comes for the transition to Paradise…

Some Souls from Hades Will Go to Paradise

Christ has not revealed everything to us completely. Yet there is hope that some souls from Hades will enter Paradise.

This is where the experience and importance of the memorial services for the departed become evident. We should continue praying for the souls of those who have fallen asleep in the Lord, because our prayers and the Divine Liturgy can help them.

Hades – Demons – People

Hades is the place where the wicked and the demons are found. After the Second Coming of Christ, the wicked will be there with both soul and body.

At present, although the demons are already condemned, they continue to fight against human beings. They seek to tempt people, defeat them spiritually, and lead them toward perdition.

After the Second Coming, however, they will be punished and will no longer be able to fight against anyone.

The experience of Hades is therefore different now, because the spiritual struggle continues and a person can still resist temptation and overcome evil.

After the Second Coming, the eternal state will begin.

In the Kingdom of Heaven

Today, in the Kingdom of Heaven, only Christ and the Most Holy Virgin Mary are present with both soul and body.

The Saints are in Paradise, but at present they are without their bodily form, awaiting the Resurrection of the dead.

There Is No One in Hell

Hell is completely empty today. It contains absolutely no one.

Why?

Because the Second Coming of Christ has not yet taken place.

After the Second Coming, the sinners will find themselves in Hell with both soul and body.

Metropolitan Neophytos of Morphou:

“A woman from Limassol once told me—I have told you this story before.

The poor woman was going to pick up her child from school. Her child was ten years old, and his name was Andreas. Andreas was truly his name.

She was waiting, and the child saw his mother across the street and ran toward her.

A car came, hit the child, and threw him into the air. He fell dead at his mother’s feet.

A ten-year-old child.

Anyway, she came to me and said, with that tough Limassol attitude:

‘Be careful what you are going to tell me. Many people have sent me to you. If you do not fill my soul with what you are going to tell me, I am going to go and kill myself.’

Imagine what poor Neophytos felt at that moment.

She cried and said to me, ‘Tell me, tell me…’

And inside myself I was saying:

‘Christ, enlighten me. Give me one word to say—just one—that will fill the soul of this grieving mother.’

As she was crying, suddenly she did this…”
(he raised his head)

‘Who is that woman?’

It was a portrait of my mother, Milia.

I said:

‘That is my mother, and she also lost a son.’

‘You lost Andreas when he was ten,’ I told her, ‘and she lost hers when he was twenty-four.’

And I told her the well-known story that you know.

But I said to her:

‘He fell into the embrace of Christ, and now Milia has managed, little by little, to intercede for her son, who died without confession, so that Christ might forgive him, raise him into the light, and allow him also to participate in and enjoy the heavenly Divine Liturgy, together with my father, Nicholas, who fell asleep before my brother; then our Stella also fell asleep, my brother-in-law Andreas, and many others from my family.’

‘They are all now at the heavenly Divine Liturgy.’

That was all I told her.

She got up, went and knelt before the portrait of my mother, bowed before it, and said:

‘Woman of God, Grandmother Milia, please tell Christ to send my Andreas to me, even if he can say only one word, and let my Andreas also be where your Peter is.’

She called her daughter, Maria, who was sitting outside. Maria was fifteen years old.

‘Maria, my child, come! We have found what we were looking for.’

Do you understand?

‘We have found the Messiah.’

I am not the Messiah.

Through Milia, she found Christ.

‘Well, aren’t you going to tell me anything?’ she said.

‘What can I tell you?’ I replied. ‘You have said everything yourself.

You have arranged everything with Milia. All I can do is pray that what you have asked for will happen—that Andreas will show you where he is.’

My child, four months later she came to me and told me:

‘I saw Andreas.’

Her ten-year-old child who had died.

‘I saw him,’ she said, ‘but I could not see his face. There was a great light there, and I could not see his face. I could see the rest of his body.’

And I said to my Andreas:

‘Come down, Andreas. What are you doing up there all the time?’

‘No, Mother, I am not coming,’ he told her.

‘It is more beautiful up here.’

‘All right, my son, what do you do all day?’

‘Mother, there is no day and night here,’ he told her.

‘It is always day. It is always Light!’

‘You know,’ he said to her, ‘the Great One comes.’

He did not say that Christ came to her.

‘The Great One comes and celebrates the Divine Liturgy.’

‘And what do you do, my son?’

‘We are around Him, and through His Light, according to the heart we had while we were on earth and according to your prayers, we receive Light.’

‘And we learn things, Mother—so many things.’

‘What were those things they used to tell us at school?’

‘Nonsense—crazy things.’

‘We learn so many things, Mother.’

‘No, Mother, I am not coming down.’

She said to him:

‘My son, let me see your face, just a little.’

‘Mother, it is your eyes that prevent you from seeing the Light of Christ and therefore from seeing my face.’

‘Listen! Your eyes are impure, Mother. Cleanse your eyes, and next time you will also see my face.’

LORD, HAVE MERCY ON US.

George from Tibet

 

A young man of about 16–17 years old, named George, came to Mount Athos and visited various monasteries.

From the age of three, his parents had placed him in a Buddhist monastery in Tibet.

He had advanced greatly in Yoga and had become a complete magician. He was able to summon whatever demon he wanted. He had a black belt and was highly skilled in karate. Through the power of Satan, he performed demonstrations that caused great astonishment.

He would strike large stones with his hand, and they would break like walnuts. He could read books while they were closed.

He would crush hazelnuts in the palm of his hand; the shells would fall to the ground while the kernels remained stuck to his hand.

Some monks brought George to the Elder in order to help him. The Elder asked him what powers he possessed and what he was capable of doing.

He replied that he himself had no power and that all power belonged to God.

Wanting to demonstrate his power, George fixed his gaze upon a large stone that was some distance away, and the stone shattered into pieces.

Then the Elder crossed himself over a small stone and told him to break that one as well. George concentrated and performed his magic, but he was unable to break it.

Then he began to tremble, and the satanic powers which he believed he controlled, being unable to break the stone, turned against him and hurled him to the opposite side of the stream.

The Elder gathered him up in a terrible condition.

On another occasion, the Elder related, while we were talking, he suddenly stood up, grabbed my hands, and twisted them behind my back.

“If he can, let the Hatzefendis come and free you,” he said to me.

I felt it as blasphemy. I moved my hands slightly, and he was thrown backwards. Then, in reaction, he jumped high into the air and attempted to strike me with his foot, but his foot stopped close to my face, as if it had encountered an invisible barrier!

“God protected me.”

That night I kept him with me, and he slept in my cell.

The demons dragged him all the way down into the ravine and beat him because of his failure. The next morning, in a terrible condition, injured and covered with thorns and dirt, he confessed:

“Satan beat me because I could not defeat you.”

The Elder persuaded George to bring him his magical books, and he burned them.

The Elder kept him near him for some time and helped him as long as he obeyed.

He was interested in finding out whether he had been baptized, and he even learned in which church he had been baptized.

Shaken by the power and grace of the Elder, George desired to become a monk, but he was unable to do so.

The Elder used George’s case to demonstrate how great is the deception of those who believe that all religions are the same, that they all believe in the same God, and that Tibetan monks are no different from Orthodox Christians.

Source:
The Life of Elder Paisios of Mount Athos
by Hieromonk Isaac
Chapter XI, p. 234
Holy Hesychasterion of Saint John the Theologian, Souroti, Greece

Ο Γιωργάκης από το Θιβέτ
Δημοσίευση  Κυρ Δεκ 10, 2006 8:22 pm

Ηρθε στο Αγιον Ορος και γυριζε στα μοναστηρια ενας νεος ηλικιας 16-17 χρονων, ο Γιωργακης.
Απο ηλικιας τριων ετων οι γονεις του τον εβαλαν σε βουδιστικο μοναστηρι στο Θιβετ.
Προχωρησε πολυ στην Γιογκα, εγινε τελειος μαγος, μπορουσε να καλη οποιον δαιμονα ηθελε.
Ειχε μαυρη ζωνη και ηξερε τελεια καρατε. Με τη δυναμη του Σατανα εκανε επιδειξεις που προξενουσαν εντυπωση.
Χτυπουσε με το χερι του μεγαλες πετρες και εσπαζαν σαν καρυδια. Μπορουσε να διαβαζη κλειστα βιβλια.
Εσπαζε στην παλαμη του φουντουκια, επεφταν κατω τα τσοφλια και οι καρποι εμεναν κολλημενοι στο χερι του.
Καποιοι μοναχοι εφεραν τον Γιωργακη στον Γεροντα για να τον βοηθηση. Ρωτησε τον γεροντα, τι δυναμεις ειχε και τι μπορουσε να κανη.
Απαντησε οτι ο ιδιος δεν εχει καμμια δυναμη και οτι ολη η δυναμη ειναι του θεου.
Ο γιωργακης θελοντας να επιδειξη την δυναμη του συγκεντρωσε το βλεμμα του σε μια μεγαλη πετρα που ηταν σε αποσταση και η πετρα εγινε θρυψαλα.
Τοτε ο γεροντας σταυρωσε μια μικρη πετρα και του ειπε να την σπαση και αυτη. Αυτος συγκεντρωθηκε, εκανε τα μαγικα του, αλλα δεν καταφερε να την σπαση.
Τοτε αρχισε να τρεμη, και οι σατανικες δυναμεις, που νομιζε οτι ελεγχε, μη μπορωντας να σπασουν την πετρα, στραφηκαν εναντιον του και τον εκσφενδονισαν στην αλλη οχθη του ρεματος.
Ο γεροντας τον μαζεψε σε αθλια κατασταση.
Αλλη φορα, διηγηθηκε ο γεροντας, ενω συζητουσαμε, ξαφνικα σηκωθηκε, μου επιασε τα χερια και μου τα γυρισε προς τα πισω. "Αν μπορη,ας ερθη να σ'ελευθερωση ο χατζεφεντης", μου ειπε.
Το αισθανθηκα σαν βλασφημια. Κουνησα ετσι λιγο τα χερια μου και τιναχθηκε περα. Μετα σαν αντιδραση πηδησε ψηλα και πηγε να με χτυπηση με το ποδι του, αλλα το ποδι του σταματησε κοντα στο προσωπο μου, σαν να βρηκε ενα αορατο εμποδιο! Με φυλαξε ο θεος.
Τη νυχτα τον κρατησα και κοιμηθηκε στο κελλι μου. Οι δαιμονες τον εσυραν μεχρι κατω στον λακκο και τον εδειραν για την αποτυχια του. Το πρωι σε κακη κατασταση, τραυματισμενος, γεματος αγκαθια και χωματα, ωμολογουσε "Με εδειρε ο Σατανας,γιατι δεν μπορεσα να σε νικησω".
Επεισε τον γιωργακη να του φερη τα μαγικα του βιβλια και τα εκαψε.
Ο γεροντας τον κρατησε λιγο κοντα του και τον βοηθησε, οσο εκανε υπακοη. Ενδιαφερθηκε να μαθη, αν ειναι βαπτισμενος, και μαλιστα εμαθε και σε ποια εκκλησια ειχε βαπτισθη.
Ο γιωργακης συγκλονισμενος απο την δυναμη και την χαρι του γεροντα, επιθυμουσε να γινη μοναχος αλλα δεν μπορεσε.
Ο γεροντας χρησιμοποιουσε την περιπτωση του γιωργακη για να αποδειξη ποσο μεγαλη ειναι η πλανη αυτων που νομιζουν οτι ολες οι θρησκειες ειναι ιδιες, ολες τον ιδιο Θεο πιστευουν, και οτι δεν διαφερουν οι θιβετιανοι μοναχοι απο τους Ορθοδοξους.

" ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ "
ΤΟΥ Ιερομοναχου Ισαακ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
Κεφαλαιο ΙΑ-Σελιδα 234
Ιερον Ησυχαστηριον Αγιος Ιωαννης