Οι Σταυροφορίες, υπήρξαν το δολιότερο εφεύρημα του εβραϊσμού, προκειμένου να καταλύσει κάθε έννοια Ελληνικότητας που απέμενε στο Βυζάντιο

 

Οι Σταυροφορίες, υπήρξαν το δολιότερο εφεύρημα του εβραϊσμού, προκειμένου να καταλύσει κάθε έννοια Ελληνικότητας που απέμενε στο Βυζάντιο

Ο ανθελληνικός ρόλος των εβραίων κατά τα χρόνια του βυζαντινού Μεσαίωνα, διοχετεύθηκε έντεχνα επίσης μέσω των Σταυροφοριών. Οι Σταυροφορίες, υπήρξαν το δολιότερο εφεύρημα του εβραϊσμού, προκειμένου να καταλύσει κάθε έννοια Ελληνικότητας που απέμενε στο Βυζάντιο. Με πρόσχημα δήθεν, την «απελευθέρωση της Παλαιστίνης από τον οθωμανικό κατακτητή», διοργανώθηκαν οκτώ σταυροφορίες με σημείο εκκινήσεως την κεντρική Ευρώπη, οι οποίες στο σύνολο τους έπληξαν ανεπανόρθωτα τον Ελληνισμό, παρεκκλίνοντας καθ' ολοκληρία από τον υποτιθέμενο αντικειμενικό σκοπό τους.

Η αρχή έγινε από τον εβραϊκής καταγωγής Πέτρο Ερημίτη, ο οποίος το 1096 ισχυρίσθηκε ότι είδε σε όραμα τη μορφή του Ιησού, ο οποίος του ζήτησε δήθεν, να ξεκινήσει μία εκστρατεία εναντίον των απίστων οθωμανών. Αυτή ήταν η αφορμή για τη διοργάνωση της Πρώτης Σταυροφορίας, η οποία επέφερε την επί τριακονταετία λεηλασία του Βυζαντίου, αντί του «πολέμου κατά των απίστων». Μόνο το 1099 οι σταυροφόροι κατέλαβαν για τα προσχήματα την Ιερουσαλήμ, δικαιολογώντας την παρουσία τους. Στα πλαίσια της δεύτερης κατά σειράν σταυροφορίας, η οποία ξεκίνησε το 1117, δεινοπάθησαν στην κυριολεξία Ελληνικές πόλεις, όπως το Ικόνιο, η Δαμασκός και η Ασκαλώνα, χωρίς ποτέ οι σταυροφόροι να επιδιώξουν να φθάσουν στην Ιερουσαλήμ.

Μέσω αυτών των κατ' επίφαση «σταυροφοριών», οι οποίες θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήταν το επικάλυμμα οικονομικών, στρατιωτικών αλλά και πολιτικών δολοπλοκιών, που συμπίπτουν με την οικονομική διείσδυση των εβραίων και των Δυτικών Ευρωπαίων στην τρωτή και αιμορραγούσα πλέον βυζαντινή αυτοκρατορία, κτυπήθηκε αλύπητα η Ελληνική φιλοσοφία, το Ελληνικό πνεύμα και οι Ελληνικοί πληθυσμοί των περιοχών, τις οποίες λεηλατούσαν οι κατ' επίφαση σταυροφόροι.

Κατά τη διάρκεια της τέταρτης σταυροφορίας, οι εβραϊκής καταγωγής ηγήτορές της, ο Βαλδουίνος και ο Ερρίκος Δάνδαλος, επετέθησαν ευθέως κατά της Κωνσταντινουπόλεως, την οποία αφού κατέλαβαν, εν συνεχεία επιδόθηκαν ανενόχλητοι στην καταστροφή ολόκληρης της αυτοκρατορίας, έχοντας εγκαταλείψει πλέον τα προσχήματα. Οι δύο αυτοί κατακτητές, αφού διαμέλισαν την Ελλάδα σε δύο τμήματα, συνέχισαν το καταστροφικό τους έργο, έως ότου σκοτώθηκαν από κατοίκους της Θράκης, κατά τη διάρκεια των μαχών.

Οι Σταυροφορίες συνεπώς οδήγησαν στην κατάλυση της βυζαντινής αυτοκρατορίας το 1204 μ.Χ., ένα πλήγμα το οποίο προλείανε το έδαφος για την μετέπειτα κατάκτηση από τους οθωμανούς το 1453. Ας εξετάσουμε όμως τις παρασκηνιακές συνθήκες οι οποίες τις προκάλεσαν.

Ο 8ος και 9ος αιώνας αποδείχθηκαν εξαιρετικά προσοδοφόροι για τους εβραίους. Εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο την απαγόρευση του δανεισμού χρηματικών ποσών με τόκο, απαγόρευση την οποία η καθολική εκκλησία είχε επιβάλλει στους χριστιανούς, αναγορεύοντας τον δανεισμό σε «αντιχριστιανική πράξη», οι εβραίοι κυριάρχησαν απόλυτα στον συγκεκριμένο τομέα. Αναδείχθηκαν σε κυρίαρχους της νοσηρής τοκογλυφίας, αφ' ενός θησαυρίζοντας και αφ' ετέρου υποδουλώνοντας στη δουλεία των τόκων ολόκληρη την Ευρώπη.

Αρχικά η επαίσχυντη δραστηριότητα της εβραϊκής τοκογλυφίας διεξαγόταν στους δρόμους, όπου οι εβραίοι έστηναν τους πάγκους τους, τις επονομαζόμενες μπάνκες (εξ' ου και το μπανκ = τράπεζα). Η κατοχή όμως του μονοπωλίου από το βυζάντιο σε τομείς με ιδιαίτερη σημασία για το εμπόριο και την οικονομία (πορφύρα, μετάξι κ.ά.) δεν ήταν δυνατόν να αφήσει τους εβραίους κεφαλαιοκράτες αδιάφορους. Μετά τον 9ο αιώνα, οι σκοποί των εβραίων έγιναν ιδιαίτερα ορατοί.

Κυρίαρχοι του πλούτου πλέον οι σιωνιστές, υπέβαλλαν στους Βενετούς και Γενοβέζους την ιδέα, ότι το Βυζάντιο έλεγχε το μονοπώλιο των συναλλαγών και του εμπορίου μεταξύ Δύσεως και Ανατολής, φαινόμενο το οποίο θα έπρεπε, επ' ωφελεία τους, να σταματήσει. Οι εβραίοι αρχικά επιδόθηκαν στην αποκοπή του βυζαντίου από την Ιταλία, κλείνοντας όλες τις αγορές για τα βυζαντινά προϊόντα.

Η σταδιακή εξασθένηση του βυζαντίου από τους αδιάκοπους πολέμους και τον ασφυκτικό οικονομικό-εμπορικό αποκλεισμό, προώθησε τα σχέδια των σιωνιστών, στο έπακρο. Σε πρώτο στάδιο οι απελπισμένοι βυζαντινοί, δέχθηκαν την εισροή των εβραϊκών κεφαλαίων υπό μορφή εξωτερικού δανεισμού, επιτρέποντας παράλληλα την εγκατάσταση γενοβέζων, εβραίων και βενετών μεγαλεμπόρων στην Κωνσταντινούπολη. Επρόκειτο για την αρχή του τέλους. Οι σιωνιστές έθεσαν υπό τον ασφυκτικό έλεγχό τους την ετοιμοθάνατη οικονομία του βυζαντίου και σε αντάλλαγμα των δυσβάστακτων δανείων που είχαν συνάψει, αξίωσαν και έλαβαν προνόμια και στη συνέχεια ολόκληρες εδαφικές εκτάσεις στην Ελλάδα.

Έχοντας περιέλθει η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο έσχατο αυτό σημείο καταπτώσεως, ήταν πλέον εύκολη λεία για τα νύχια του σιωνισμού. Όταν η οικονομική κατάρρευση του βυζαντίου, η οποία συνεπαγόταν μεταξύ των άλλων διοικητική και στρατιωτική εξασθένηση, έγινε ιδιαίτερα εμφανής, οι σιωνιστές επιδόθηκαν στην προσπάθεια κατευθύνσεως των δυτικών ευρωπαίων και ιδίως των βενετών, κατά της αποσυντιθέμενης από την συνεχή εξωτερική και εσωτερική υπονόμευση αυτοκρατορίας. Επικαλούμενοι θρησκευτικά προσχήματα, οι δυτικοί ευρωπαίοι, επέβαλλαν τελικά την θέληση των εβραίων αφεντικών τους, οι τραπεζίτες των οποίων χρηματοδοτούσαν αφειδώς το... θεάρεστο έργο των σταυροφοριών. Επί τετρακόσια και περισσότερα χρόνια, οι εβραίοι αφαίμαξαν το βυζάντιο, προτού το υπονομεύσουν ολοκληρωτικά.

Καταλήγοντας θα θυμίσουμε ότι, η «ξεχασμένη» πύλη στα τείχη, η Κερκόπορτα, βρισκόταν στην εβραϊκή συνοικία της Κωνσταντινουπόλεως...

Καθ' όλη την κρίσιμη περίοδο της πολιορκίας της Κωνσταντινουπόλεως, ολόκληρος ο ανεφοδιασμός του Μωάμεθ διεξήχθη από εβραίους εμπόρους, εγκατεστημένους στη Θεσσαλονίκη και την Ανδριανούπολη. Ο κατασκευαστής της «μπομπάρδας», του κανονιού με το οποίο οι Τούρκοι προξένησαν ρήγματα στα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, ήταν ο ουγγροεβραίος Ουρβανός.

Το χρονικό του εβραίου Φραντζή, περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες για την κατάσταση που επικρατούσε στην Πόλη, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Εβραίοι από κοινού με εξωμότες, γύριζαν απ' άκρου εις άκρον της Κωνσταντινουπόλεως και επιχειρούσαν να κάμψουν το ηθικό των υπερασπιστών της, ισχυριζόμενοι ότι «ήταν θέλημα Θεού η Πόλις να τουρκέψει».

Αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, οι εβραίοι θα εκδηλώσουν τις αληθινές προθέσεις τους εναντίον του γένους μας, συμμετέχοντας στις βιαιοπραγίες και στις λεηλασίες των κατακτητών. Μόλις ολοκληρώθηκε η κατάληψη της Πόλεως, 60.000 νέοι και νέες πουλήθηκαν ως σκλάβοι. Το σκλαβοπάζαρο των εβραίων λειτουργούσε στη συνοικία που βρίσκεται πλησίον του Γαλατά, κοντά στο Βαλούμ Παζάρ και απέφερε στους δουλεμπόρους τεράστια κέρδη.

Αξίζει να αναφερθεί ότι αμέσως μετά την 'Αλωση της Πόλης, οι Τούρκοι επιδόθηκαν στον αφελληνισμό της, καταφεύγοντας, μεταξύ των άλλων και στο μέτρο του εποικισμού. Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο, ότι αμέσως μετά την άλωση του 1453, ο σουλτάνος Μωάμεθ ο Β', διέταξε τον εποικισμό της Κωνσταντινουπόλεως και για τον σκοπό αυτό μεταφέρθηκαν εκατοντάδες οικογένειες εβραίων από την περιοχή της Θεσσαλονίκης. Επ' αυτού ο άγγλος τουρκολόγος Lowry, αναφέρει ότι ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός της Θεσσαλονίκης, μεταφέρθηκε και εγκαταστάθηκε, οριστικά, με την υπόδειξη των τουρκικών αρχών, στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής πλέον Αυτοκρατορίας, συγκροτώντας μάλιστα ιδιαίτερη συνοικία (Cemaat). Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι ο Μωάμεθ είχε υπουργοποιήσει τους εβραίους Χακίμ και Γιακούμπ, μέλη της ανθελληνικής ομάδας «Γκαρέμπια».

Καθ' όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας οι εβραίοι θησαύριζαν εισπράττοντας φόρους από τον Ελληνισμό, ελέγχοντας το εμπόριο και κατάσχοντας Ελληνικές περιουσίες.

Οι τούρκοι τους παραχώρησαν τεράστιες αγροτικές εκτάσεις και πολλοί εβραίοι έγιναν μεγαλογαιοκτήμονες. Στα χωράφια τους εργάζονταν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες -μέχρι φυσικής εξοντώσεως- Έλληνες ακτήμονες, οι οποίοι αμείβονταν με πενιχρότατα ποσά. Στο διάστημα των τεσσάρων περίπου αιώνων τουρκικής δουλείας, οι εβραίοι θα μεταβληθούν σε αληθινούς δήμιους του Ελληνισμού. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Διονυσίου, επισκόπου Τρικάλων, ο οποίος τον 17ο αιώνα γδάρθηκε ζωντανός από τους εβραίους στη Λίμνη των Ιωαννίνων, γιατί είχε το θάρρος να επιχειρήσει την επαναστατική αφύπνιση του υπόδουλου έθνους. Εξ' ίσου τραγικό είναι το παράδειγμα του Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος μαρτύρησε συνεπαρμένος από τα οράματα της ανεξάρτητης Ελλάδας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, αποκεφαλιζόμενος από τους εβραίους συγκατακτητές. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κοσμάς γκρέμιζε ακόμη και εκκλησίες, προκειμένου να κτίσει σχολεία και να μεταλαμπαδεύσει το φως της Ελληνικής γνώσεως στο σκλαβωμένο γένος, οι δε εβραίοι πέτυχαν την εξόντωσή του μετερχόμενοι τον ακόλουθο δόλο: Γνωρίζοντας ότι ο Κοσμάς δίδασκε ακόμη και στα χωράφια τους εργαζόμενους 'Έλληνες, την ώρα της δουλειάς τους, τον κατηγόρησαν στις τουρκικές αρχές ότι ξεσηκώνει τους εργάτες και τους αποσπά από την παραγωγή, με αποτέλεσμα να πετύχουν τελικά τον άθλιο σκοπό τους, την θανάτωση του εξέχοντος αυτού κήρυκα του Ελληνικού λόγου...

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, οι εβραίοι ουσιαστικά υπήρξαν οι πλέον ωφελημένοι. Ευνοήθηκαν αφάνταστα, μεταξύ των άλλων και στον τομέα του εμπορίου, υφιστάμενοι μία προνομιακή μεταχείριση από τον σουλτάνο που θα την εποφθαλμιούσαν και οι ίδιοι οι τούρκοι... Η επιρροή των ιουδαίων στους τούρκους ήταν τέτοια, ώστε οι εβραίοι υφαντουργοί, πέραν του απολύτου ελέγχου του εμπορικού τομέα τον οποίον είχαν διασφαλίσει από το 1515, κατασκεύαζαν ακόμη και τις στολές του τουρκικού στρατού...

Εξ' άλλου μέσα από την πληθώρα αναφορών, προκύπτει ότι οι εβραίοι εμφανίζονται περισσότερο αιμοδιψείς και από αυτούς ακόμη τους τούρκους. Δεν είναι καθόλου άσχετη η διαπίστωση αυτή προς την ομολογία του εβραίου Ιώσηππου, ο οποίος παραδέχεται ότι οι ομοεθνείς του υπήρξαν οι εμπνευστές των τελετουργικών φόνων. Ενώ ακόμη δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι τούρκοι είχαν αναθέσει σε εβραίους την επιλογή Ελληνοπαίδων για να συγκροτήσουν τα σώματα των γενιτσάρων. 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Παιδιά μου!
Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και
άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ,
παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και
προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν
ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και
ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν,
δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω
μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.
Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα
και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα
ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να
λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί
ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και
αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη
τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.
Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό
πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι
ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο
να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ
[αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι
τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και
οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν
και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής,
εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα• διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού
κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως
βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και
βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι.
Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.
Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις
την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το
λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο
Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε.
Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η
Εταιρεία.
Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε
άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να
πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και
όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι,
όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις
τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα
εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και
την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν
Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα.
Άλλά δεν εβάσταξε!.
Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά
τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία
και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο,
τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ' αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και
τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο
άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο. Ίσως όλοι
ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε
τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις
τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν
κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς
εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν.
Αλλ' επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να
χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.
Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες
αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να
αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη
του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ' η βασιλεία
του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε.
Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ
πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι
Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.
Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και τα μπιλιάρδα. Να δοθείτε εις τας σπουδάς σας
και καλύτερα να κοπιάσετε ολίγον, δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας, παρά
να περάσετε τέσσαρους - πέντε χρόνους τη νεότητά σας, και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθείτε εις τα γράμματα
σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων, και κατά την παροιμία, "μύρια ήξευρε και χίλια
μάθαινε". Η προκοπή σας και ή μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό
της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας [καλό].
Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ
συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να
ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να
έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία
σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας,
καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και
να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε• και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας
την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.
Τελειώνω το λόγο μου.
Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Θέματα προστασίας

 

Άρα λοιπόν, ο Χριστιανός δεν πρέπει να βιάζεται να αποκτήσει εμπειρίες. Δεν είναι το ζήτημα "κυνήγι εμπειριών", αλλά αυτά είναι ζητήματα ζωής και θανάτου. Αν είναι θέλημα Θεού και προς το συμφέρον τού ανθρώπου, τότε ο Θεός θα το οικονομήσει, να τον αφήσει να βρεθεί σε μια τέτοια κατάσταση, που να αντιληφθεί τη νοερά του δύναμη. Αλλά μετά, θα πρέπει να κάνει υπομονή. Θα πρέπει να συνεχίσει να αγωνίζεται στον Χριστιανικό του αγώνα, με στόχο τον αγιασμό του. Και αν και όταν ο Θεός το θεωρήσει σκόπιμο, τότε θα "αρθούν" τα εμπόδια που του αποκλείουν τον πνευματικό κόσμο. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν θα πρέπει να ασχοληθεί με όλα αυτά από μόνος του, υπό τύπον ανατολικών θρησκειών, ή με τη βοήθεια σχετικών βιβλίων ή δασκάλων. Γιατί θέτει τον εαυτό του σε μεγάλο κίνδυνο, και αυτό που επιθυμεί, θα απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο. Γιατί έτσι θα δείξει την απειρία του και την ανωριμότητά του, και ο Θεός ποτέ δεν θα τον θεωρήσει άξιο να χειρισθεί αυτή την επικίνδυνη δύναμη της ψυχής με ασφάλεια. Και κάθε "επιτυχία" του με εκούσιους πειραματισμούς, θα είναι όχι από τον Θεό, αλλά από τον πονηρό.

Ειδικά οι βαπτισμένοι Χριστιανοί, είναι πολύ πιο επικίνδυνο να ενασχολούνται με όλα αυτά. Γιατί όχι μόνο ο Θεός δεν τους δίνει το ελαφρυντικό της άγνοιας της πίστης, ώστε να τους προστατέψει επαρκώς, αλλά επίσης το βάπτισμά τους έχει ήδη συντελεσθεί. Και δεν απολείπεται πλέον "καθαρμός" των επικίνδυνων πυλών προς τον πνευματικό κόσμο.

Αν κάποιος έχει ασχοληθεί επισταμένα με τις "εξωσωματικές εμπειρίες" (όπως επίσης λέγονται αυτά τα φαινόμενα), τότε η "πύλη" του προς τον πνευματικό κόσμο "χαλαρώνει". Και γίνεται όλο και πιο εύκολο, (άρα όλο και πιο επικίνδυνο) να εισέρχεται στη διάσταση των δαιμόνων. Με το άγιο βάπτισμα όμως, ο Θεός ΚΛΕΙΝΕΙ αυτή την είσοδο, για όσους ο Θεός γνωρίζει ότι κινδυνεύουν. Αν όμως ο άνθρωπος είναι ήδη βαπτισμένος και την ανοίξει, τότε το πρόβλημα που θα δημιουργήσει με την ενασχόλησή του αυτή, θα είναι ΜΟΝΙΜΟ. Πάντα θα μένει κάποιο κενό, από το οποίο θα ταλαιπωρείται σε κάποιο βαθμό από οντότητες αυτού του πνευματικού κόσμου. Έστω και αν ο ίδιος δεν θα επιθυμεί πλέον αυτές τις εμπειρίες. Αυτό θα είναι ένα μάθημα γι' αυτόν, για την ανευθυνότητα με την οποία ενήργησε όντας βαπτισμένος Χριστιανός, να ασχοληθεί με τέτοιου είδους επικίνδυνες καταστάσεις, αντί με τις βεβαιωμένες και παραδεδομένες από τους αγίους Πατέρες μεθόδους φωτισμού και θέωσης.

Αν λοιπόν σας συμβεί κάποτε να νιώσετε αυτό το "τρέμουλο", είναι καλό να γνωρίζετε τις εξής χρήσιμες πρακτικές συμβουλές: Αποφύγετε να ξαπλώσετε ανάσκελα, και κυρίως, προσέξτε να μην έχετε το κεφάλι σας χαμηλά. Γιατί ο τεντωμένος λαιμός διευκολύνει τη διαδικασία της "εξωσωμάτωσης". Προτιμήστε να αλλάξετε στάση, γυρίζοντας στο πλάι. Φροντίστε να εμποδίσετε το "τρέμουλο" να δυναμώσει. Όσο πιο ενωρίς το πετύχετε, τόσο καλύτερα. Και κυρίως, αν νιώσετε ότι δεν γίνεται τίποτα για να το εμποδίσετε, καταφύγετε στην ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Είναι το ισχυρότερο όπλο, που θα διακόψει τη διαδικασία αυτή, και θα σταματήσει η διαδικασία "εξωσωμάτωσης". Η προσευχή είναι ακόμα πολυτιμότερη, ειδικά στην περίπτωση που θα διαπιστώσετε ότι ΔΕΝ μπορείτε να ελέγξετε τις κινήσεις σας.

Εάν αυτές οι καταστάσεις σας συμβαίνουν συχνά, πρώτα ελέγξτε τα φάρμακα που παίρνετε. Φάρμακα σαν το Tribulus Terrestris, ίσως είναι η αιτία τέτοιων καταστάσεων. Το φάρμακο αυτό και παρόμοια φάρμακα, ερεθίζουν την έκκριση ορμόνης για την αύξηση της αντοχής σε ανθρώπους που καταπονούνται έντονα σωματικά. Προσοχή λοιπόν στα φάρμακα που λαμβάνετε, αν διαπιστώσετε ότι σας δημιουργούν τέτοιες καταστάσεις.

Ένα πολύ σημαντικό πράγμα που οφείλετε να κάνετε, αν διαπιστώσετε ότι σας περιτριγυρίζει δαιμονική παρουσία, που προσπαθεί να σας οδηγήσει σε εξωσωμάτωση, είναι να ελέγξετε τα αντικείμενα που υπάρχουν στο δωμάτιό σας, ή σε όλο σας το σπίτι. Μήπως υπάρχει εκεί κάποιο Βουδιστικό ή μαγικό σύμβολο, ή ειδωλολατρικά ξόανα; ΞΕΦΟΡΤΩΘΗΤΕ ΤΑ, και θα δείτε ότι όλα θα γίνουν καλύτερα.

Πάνω απ' όλα όμως, ό,τι κι αν συμβεί, να θυμόσαστε, ότι ΥΠΑΡΧΕΙ το ισχυρότερο όπλο εναντίον κάθε προσβολής, που είναι η ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Και όταν αντιμετωπίζετε το πρόβλημα αυτό με σοβαρότητα και περίσκεψη, ο Παντοδύναμος είναι πάντα πρόθυμος να σας βοηθήσει!

Και προσοχή! Μην εξαπατηθείτε από ΚΑΝΕΝΑΝ, είτε άνθρωπο, είτε πνεύμα, που θα σας πει ότι αυτό που σας συνέβη οφείλεται δήθεν στην "αγιότητά" σας! Πείτε: "αμαρτωλός άνθρωπος είμαι, χώμα και νερό". Και αναλύστε το στον διακριτικό πνευματικό σας, και εκείνος θα σας συμβουλέψει ανάλογα.

Ποία είναι τα σημεία όπου φανερώνουν εκείνον όπου έλαβε την χάριν του Θεού

"Όποιος πιστεύει πως μπορεί να οδηγηθεί σε γνήσιες πνευματικές εμπειρίες σαν αποτέλεσμα δικών του προσπαθειών, δεν ακολουθεί τη διδαχή του Χριστού. Οι ανθρώπινες προσπάθειες αξιολογούνται μόνο σαν έκφραση της ελευθέρας προαιρέσεως του άνθρωπου, σαν "συνεργία" του ανθρώπου στην συνειδητή αποδοχή της χάριτος του Θεού. Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος είναι εκείνη που καρποφορεί, γιατί το "Άγιο Πνεύμα οδηγεί στη βασιλεία του Χριστού (Α' Κορ. ιβ' 3). "Όπου είναι παρών ο βασιλεύς, βέβαια εκεί είναι και σημεία βασιλικά. Και σημεία του Θεού οπού πρέπει να έχη η ψυχή εκείνη οπού βασιλεύεται από τον Θεόν, είναι η ευθύτης, η πραότης, η αλήθεια, η ταπεινοφροσύνη, η αγαθωσύνη, η δικαιοσύνη και κάθε ευλάβεια, ακόμη και η ανεξικακία, η φιλανθρωπία, η συμπάθεια, η αγάπη η ανυπόκριτος, η μακροθυμία, η καρτερία, η υπομονή. Διατί τα ενάντια τούτων φαίνονται εις εκείνους όπου δεν βασιλεύει ο Θεός" (Συμεών ο Νέος Θεολόγος).

Όπου δεν υπάρχει αληθινή ταπείνωση, εκεί δεν υπάρχουν γνήσιες πνευματικές εμπειρίες. Όπου υπάρχει υπεροψία, εκεί βασιλεύει το πνεύμα της πλάνης, όχι το πνεύμα της αληθείας (Ιακ. δ' 6. Α' Πέτρ. ε' 5). Το πνεύμα της πλάνης είναι υπερήφανο. Η ταπεινή ψυχή παρακαλεί τον Θεό να της δώσει κατάνυξη και συναίσθηση της αμαρτωλότητός της, ακόμη και εάν ο Κύριος την ανεβάζει καθημερινά και της δείχνει ποικιλοτρόπως την αγάπη Του.

"Ποία είναι τα σημεία όπου φανερώνουν εκείνον όπου έλαβε την χάριν του Θεού;" ερωτά ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος και απαντά: "Το να είναι τινάς αόργητος, αμόλυντος από σαρκικας ηδονάς, να είναι πράος, και ήμερος, το να έχη την ταπείνωσιν, μαζί με την ανεξικακίαν, την συμπάθειαν την αγάπην εις τον πλησίον σταθεράν και την πίστιν εις τον Θεόν αδίστακτον και σταθεράν".


Όποιος, λοιπόν, λέγει ο Ισαάκ ο Σύρος, δουλωμένος από τα πάθη, τρέχει "αναζητώντας δια της διανοίας" πνευματικές εμπειρίες, θα κατακλεισθεί από "ψευδή σχήματα της πλάνης", που θα φαίνονται αληθινά, όμως θα αποτελούν ανακάτεμα "σχημάτων αληθείας" με "σχήματα πλάνης".

Τα χαρίσματα του Άγιου Πνεύματος, δηλαδή οι αληθινές πνευματικές εμπειρίες, δεν είναι αποτελέσματα εξαναγκασμού. Ο Θεός μπορεί να εμφανισθεί στον άνθρωπο σε κάθε χρονική στιγμή και με κάθε πνευματικό ή φυσικό τρόπο, λέγει ο π. Σωφρόνιος."Ο ίδιος όμως, πέρα από κάθε εξαναγκασμό ευρισκόμενος, ποτέ δεν παραβιάζει το αυτεξούσιο της εικόνος Του. "Αν όμως η κτιστή ελευθερία στρέφεται αυτοερωτικά προς τον εαυτό της, θεωρεί τον εαυτό της σαν την άκτιστη θεία αρχή, παρ' όλο το φαινομενικό ύψος αυτής της θεωρίας, που περιγράψαμε παραπάνω, ο άνθρωπος παραμένει κλειστός για την ενέργεια της θείας χάρης".

Είναι το Ισλάμ

 

Το Ισλάμ παρουσίασε την φυλή «Γκουραγίς» (Quraysh=Ήταν η κυρίαρχη φυλή στην περιοχή της Μέκκας, στην οποία ανήκε ο Μωάμεθ και μέσω της οποίας εξαπλώθηκε ο Ισλαμισμός στην αραβική χερσόνησο), ως «εκλεκτή φυλή» για να εξουσιάσει όλες τις ανθρώπινες φυλές. Ο Μωάμεθ δεν έδινε ενιαία πολιτική ευθύνη σε ένα άτομο που δεν ήταν από τη φυλή του. Το Ισλάμ έχει νομιμοποιήσει η δουλεία, ενίσχυσε το χάσμα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και επέτρεψε την ληστεία των άπιστων, την αιχμαλωσία (Sabaya) των γυναικών κατά τη διάρκεια πολέμων και την σεξουαλική κακοποίηση των γυναικών σκλάβων (Ima’a). Έχει καταστρέψει σοβαρά την έγγαμη σχέση με τους νόμους της προίκας (Mahr) και το διαζύγιο, μετατρέποντας έτσι τον θεσμό του γάμου σε μια κοινή συναλλαγή.

Είναι το Ισλάμ μια θρησκεία της κοινωνικής δικαιοσύνης;
Μερικές από τις πιο εξωφρενικές αρχές που το Ισλάμ έχει θεσπίσει, είναι οι λεηλασίες και οι ληστείες, καθώς και η εκμετάλλευση των ανθρώπων που καταπιέζονται από το φορολογικό σύστημα «Αλ Τζίζγια» (Al-Jizya). Αναγνώρισε την κοινωνική ανισότητα, επιβάλλοντας την «Ζακάτ» (Zakat=Ελεημοσύνη· υποχρέωση δηλαδή να δίνει κάποιος εύπορος μουσουλμάνος, ένα ποσοστό του εισοδήματός του στους φτωχούς μουσουλμάνους, συμβάλλοντας έτσι στον εξαγνισμό της υπόλοιπης περιουσίας του), σύμφωνα με το ακόλουθο ρητό: «Ένας ευγνώμων πλούσιος είναι καλύτερος από έναν ασθενή φτωχό».

Είναι το Ισλάμ δίκαιο για τις γυναίκες;
Μια γυναίκα στο Ισλάμ έχει λιγότερη λογική και πίστη. Διακόπτει την προσευχή, όπως τα γαϊδούρια και τα μαύρα σκυλιά και θεωρείται ακάθαρτη κατά την έμμηνο ρύση. Έχει δικαίωμα μόνο στο ήμισυ της περιουσίας που κληρονομεί, σε αντίθεση με έναν άνδρα, και η μαρτυρία της στο δικαστήριο, μετράει, επίσης, κατά το ήμισυ ενός ανδρός. Το Ισλάμ την έβαλε κάτω από την κηδεμονία του συζύγου της και με την «έγκριση» του Θεού να τον υπακούει. Ένας άνδρας έχει επίσης το δικαίωμα να «επαναφέρει στην τάξη» την σύζυγό του, χτυπώντας την, ή/και εγκαταλείποντας τη συζυγική κλίνη, εάν αυτή αρνηθεί να ικανοποιήσει τις ερωτικές του ορέξεις, όποτε αυτός επιθυμήσει, ανεξαρτήτως από τις δικές της επιθυμίες και συναισθήματα. Δεν είμαι φεμινιστής και δεν είμαι ένας από εκείνους που υπερασπίζονται τις γυναίκες με πάθος εναντίον των αναρίθμητων μορφών της αδικίας που υπέστησαν για αιώνες λόγω της θρησκείας, αλλά έχω μια μάνα, μια αδελφή και μια φίλη και δεν ανέχομαι να ταπεινώνονται και να στιγματίζονται με τέτοιον έντονο τρόπο, επειδή τις αγαπώ πάρα πολύ για να τις μεταχειριστώ μ’ αυτόν τον εσφαλμένο και ανατριχιαστικό τρόπο που απομυθοποιεί αναμφίβολα τον ισχυρισμό ότι το Ισλάμ είναι μια θρησκεία της ισότητας και της ελευθερίας!

Ισλάμ και ανθρώπινη δημιουργικότητα
Όλες οι μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης είναι απαγορευμένες στο Ισλάμ: Μουσική, τραγούδι, χορός, ζωγραφική, γλυπτική, υποκριτική, αλλά και η λογοτεχνία, η ποίηση, η φιλοσοφία, ακόμα και η χρήση της λογικής! Εάν δυσκολεύεστε να τα πιστέψετε αυτά, θα σας παραπέμπω στις αξιόπιστες ισλαμικές πηγές, καθώς και σε ρήσεις του Μωάμεθ για να σιγουρευτείτε πως δεν υπερβάλλω και θέτω μόνο την αυστηρή αλήθεια.

Ισλάμ και επιστήμη
Το Ισλάμ είναι πλούσιο σε αλληγορίες. Ξεκινώντας με το μύθο του Χρησμού (ο λόγος του Θεού που κοινοποιήθηκε στον Μωάμεθ μέσω του άγγελου Γαβριήλ), και με την διαδρομή μέσω του λεγόμενου Νυχτερινού Ταξιδιού και Αναλήψεως (Al-Isra’a & Al-Me’eraj), όταν ο Μωάμεθ που υποτίθεται ότι αναλήφθηκε στους ουρανούς στην πλάτη ενός φανταστικού ζώου που ονομάζονταν «Μπουράκ» (Burâaq) πετώντας με την ταχύτητα του φωτός, να τελειώσω με την εκθαμβωτικές ιστορίες των θαυμάτων που κανείς δεν έχει δει και κανένας πολιτισμός δεν έχει εγγράψει στα ιστορικά αρχεία του, ούτε αναφέρονται περιστατικά που θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος τους ισχυρισμούς αυτούς. Το Ισλάμ επομένως, βασίζεται στην τυφλή πίστη που αναπτύσσεται και παίρνει τον έλεγχο των μυαλών των ανθρώπων, όπου υπάρχει παραλογισμός και άγνοια. Εάν αυτή η ιδεολογία είχε το προσόν της πειθούς με την έκκληση στη λογική και έχει αντιμετωπίσει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, όπως εμείς οι πρώην μουσουλμάνοι έχουμε πει από τότε που μπορούμε να θυμηθούμε, γιατί θα κατέφευγε σε απίστευτες εκκεντρικές ιστορίες για να αποδείξει την ακρίβειά της και να υποστηρίξει τις ιδέες της; Δεν είναι αυτό αντάξιο ψευτών κι απατεώνων; Μην ξεχνάμε τις κραυγαλέες αντιφάσεις μεταξύ των ιερών κειμένων και τις βασικές επιστημονικές αλήθειες, όπως το γεγονός ότι η γη είναι σταθερή και ότι ο ουρανός υψώνεται πάνω από το έδαφος και κρατιέται χωρίς κολόνες, και ότι οι μετεωρίτες έγιναν για το σκοπό του λιθοβολισμού των δαιμόνων που κυριεύουν τους ανθρώπους από ψηλά.

Τα επιστημονικά θαύματα στο Κοράνι
Όλοι εμείς οι πρώην μουσουλμάνοι, γνωρίζουμε τον παραλογισμό, την πλαστογραφία και την απάτη των σεΐχηδων που ισχυρίζονται την ύπαρξη επιστημονικών θαυμάτων στο Κοράνι και θεωρώ ότι είναι θεμιτό να αναρωτηθούμε γιατί οι άνθρωποι αυτοί να κατασκευάζουν το ένα κολοσσιαίο ψέμα μετά το άλλο, γύρω από τη θρησκεία. Η απάντηση είναι απλή: Μόνο ένας ιστός από ψέματα είναι σε θέση να διαιωνίσει ένα άλλο ψέμα. Το Ισλάμ δεν θα μπορούσε να κρατηθεί για πολύ μπροστά από την επιστήμη που αποκαλύπτει τους μύθους και τις αναμφισβήτητες αδυναμίες του, τον έναν μετά τον άλλον, όπως είναι ο ισχυρισμός ότι η γη είναι επίπεδη και ότι δύο άτομα που έχουν θηλάσει από την ίδια γυναίκα γίνονται βιολογικά αδέλφια. Αυτοί οι άνθρωποι προστατεύουν το Ισλάμ και προλαμβάνουν την απογύμνωση και τον θάνατό του, προσπαθώντας απεγνωσμένα να το συμβιβάσουν με την επιστήμη, χρησιμοποιώντας απατηλά μέσα και στρεβλώσεις. Αν το Ισλάμ ήταν μια θεϊκή θρησκεία και ένα μήνυμα στάλθηκε από τον δημιουργό του σύμπαντος, θα ήταν ο περίγελος της επιστημονικής σφαίρας και στόχος ατελείωτης κριτικής;

Ο ισλαμικός Θεός
Είναι ένας πρωτόγονος, Βεδουίνος και ανθρωπόμορφος Θεός που αντλεί τους χαρακτήρες του από τον ανθρώπινο κόσμο και βιώνει τα συναισθήματα του θυμού, της εκδίκησης, της μνησικακίας, της υπεροχής, κ.λπ. Η εικόνα του Θεού που έχει απεικονιστεί στα ισλαμικά ιερά κείμενα, λίγο πολύ αντικατοπτρίζει τους ανθρώπινους πολιτισμούς, όπως και ο μεγαλοπρεπής θρόνος που μεταφέρεται από τους αγγέλους, στον οποίο σωριάστηκε όταν τελείωσε την διαδικασία της δημιουργίας, που φέρνει στον νου το τελετουργικό των Χόνγκα Μπόνγκα (Honga-Bonga) που εκτελούν οι κεφαλές της φυλής τους. Ακόμη χειρότερα, ορισμένες ανθρώπινες ενέργειες, όπως ο ομοφυλοφιλικός έρωτας (στον οποίο ακόμα και οι Χόνγκα Μπόνγκα δεν παρεμβαίνουν), μπορεί να κάνει αυτόν τον υπέροχο θρόνο να ταρακουνηθεί. Εδώ είναι ένα υπερβατικό «χαντίθ» (hadith=παράδοση γύρω από την συμπεριφορά και τη σοφία του Μωάμεθ) που τράβηξε την προσοχή μου: «Κάθε έργο που επιτέλεσε ο γιος του Αδάμ αφορά μόνο τον εαυτό του, με εξαίρεση τη νηστεία που είναι δικό μου και την ανταμοίβω». Το ερώτημα που με βασανίζει είναι το εξής: Τι ευχαρίστηση μπορεί να βρει ο Παντοδύναμος Θεός σε όλους αυτούς τους φτωχούς ανθρώπους που τον λατρεύουν; Τι καλό του έχουν κάνει;

Ο προφήτης του Ισλάμ και το Κοράνι
Ο Μωάμεθ δεν ήταν διαφορετικός από τους βάρβαρους κακοποιούς οι οποίοι έσφαζαν, λήστευαν και βίαζαν γυναίκες· υπάρχουν πολλές αποδείξεις στη «Σούνα» (Sunnah=παράδοση των όσων είπαν και έπραξαν ο Μωάμεθ και τα μέλη της πρώτης ισλαμικής κοινότητας). Σας καλώ να κάνετε μια εργασία πριν με κατηγορήσετε ότι ψεύδομαι με μοναδικό σκοπό να βλάψω την εικόνα του προφήτη του Ισλάμ. Ήταν ένας ερωτομανής, και διέσυρε όλους τους νόμους που έχει θεσπίσει για να κατευνάσουν την αδηφάγο επιθυμία του. Δίχασε την ανθρωπότητα και φυλάκισε το έθνος με τους καθυστερημένους και ξεπερασμένους νόμους των Βεδουίνων. Δεν πραγματοποίησε κανένα θαύμα που θα μπορούσε να αποδείξει την προφητεία του. Όλα ό,τι είχε, ήταν ένα βιβλίο που παρουσιάζει έντονες ομοιότητες με την ποίηση των συγχρόνων του, γεμάτη από επιστημονικά λάθη και φιλοσοφικά διλήμματα.

Συμπέρασμα: Μάλλον θα πρέπει να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο για να μιλήσει λεπτομερώς και επαρκώς σχετικά με τους λόγους που με οδήγησαν να αποκηρύξω το Ισλάμ ως θρησκεία, αλλά αυτά τα λίγα στοιχεία που παρατίθενται είναι τα πιο σημαντικά πράγματα που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον και με έσπρωξαν να επανεξετάσω την ουσία αυτής της κούφιας πίστης η οποία, όπως κάθε άλλη θρησκεία, σαν μυθική ιδεολογία τίθεται στην υπηρεσία της πολιτικής.

Θερμές ευχές,
Waleed Al-Husseini

This is the confession of a former homosexual

 

Constantine, who always used to sit in the last rows of the church, got up - with obvious hesitation at first - and walked up to old Anastasy. As he walked to the pulpit, he noticed that everyone was looking at him in a strange manner. He could see a vague look of wonder in the eyes of the churchgoers, while he was wondering why old Anastasy invited only him to stand by him, during the reading of the letter.

Something unusual was however prompting him, so, after a quick glance at his beloved Katerina, he asked old Anastasy to say a few words in memory of Crazy John. Old Anastasy intended that the letter be read first, then Constantine would have been asked to speak. But father Vassily intervened, saying:

"Let the boy speak first, Anastasy".

With his head lowered Constantine approached the microphone.

"I regard and perceive myself as the worst miasma that has ever existed in mankind. I furthermore know that you all confront me as a miasma of society, on account of my prior sinful activity. You are absolutely right to do so. That is how I deserve to be confronted by you because with the life I led, I not only harmed myself but also those near me - that means you all - but also all those that I caught in the meshes of iniquity. So, I am taking the opportunity that mister Anastasy is giving me, to ask each one of you personally to forgive me. I don't even deserve your forgiveness, because I have harmed you more than you could ever imagine. I harmed our town, our district, and our neighborhood. I harmed friends and acquaintances of mine, and parents and relatives because, with my lifestyle, I had brought the mire of debauchery into your everyday lives.

This downhill slide that I had taken was ended once and for all by Crazy John. The prayers of that fool released me from the clutches, not only of one demon but of an entire legion that had lodged inside me.

I was a transvestite for almost ten years. I believed at the time that happiness could be found in the ephemeral pleasure that bodily contact can arouse. I dressed provocatively; I used to be furious with people. I confronted life as though it were a vessel for pleasures, which I had to make sure I filled, on a daily basis. I experienced the mire of Hell, more than a human mind could ever imagine. That is why I used to regularly change my place of residence since society had rightly perceived me as an outcast. And that was essentially what I was.  I believed that quarrels, insults, and disappointments were the best kinds of defense, in my literally vehement obsession to pursue something that deviated from what was socially correct - from the ideals and the values of the Gospel. At the time, I had looked upon my illness as a human right, and was under the illusion that it was an outright normal thing - a thing that nowadays, even top-level leaders tend to advertise as a mere supposed "otherness".

So, there wasn't a single police station in Athens that didn't know me. There wasn't a single courtroom where I hadn't been a "customer" - either as an accused, for having offended virtuous behavior, or as a witness for the defense or for the prosecution, in various, related cases. I was under the illusion that with my overall immoral activity, I was serving a silent revolution in favor of the acceptance of homosexuality. Hunted as I was, I arrived at your neighborhood too, and presented myself to the kindly, poor old lady Chrysoula, to ask her to let her one-room apartment to me.  That is where I saw Crazy John for the very first time; he had brought over some bread to the almost destitute old woman.

Unlike most other tenants, I wasn't asked too many things by old Chrysoula. She just mentioned that the 30.000 drachmas she was asking for were the only income she would have, to make ends meet; so she asked me to not delay my payments because she had to pay for the bills, the building maintenance, as well as to buy her other basic needs.

"Oh, my dear child Constantine, God must have sent you! The apartment hasn't been rented out for three months and I am living off the help I get from misterApostolis the baker and Mister Pantelis the grocer here, who send me bread and provisions with this fool here", she said, pointing to Crazy John.

"But I never sent you any bread Chrysoula, as I wasn't aware of your situation" Apostolis spontaneously remarked. 

"Nor have I ever sent you any provisions", Pantelis added.

"But that's what Crazy John told me!!" old Chrysoula replied, totally at a loss...

After this small and "endearing" intervention, Constantine continued:

"Crazy John always used to conceal his good deeds... He may have brought you food, my dear Chrysoula, but to me, he brought God".

Constantine's eyes became misty, and tears began to fall. Everyone was now becoming tearful, along with him. He took a deep breath and continued:

"Three days later, I moved into the apartment. Crazy John had helped me carry all my things. And when the transporter purposely dropped an innuendo because of my behavior and the manner that I spoke, Crazy John stunned him, by pointing out to him that, as a person who systematically lived adulterously and behaved brutally towards his own two children, he had no right to make such remarks about me. The transporter was shocked by these revealing words, and he immediately stopped his sarcasm. I of course was under the impression that the two of them were acquainted, but was taken aback when the transporter turned towards Crazy John as he was leaving, and said:

"What are you anyway? Some kind of charmed one?"

"Yes George, I have been 'charmed' - by our Christ's love", the fool replied.

He even asked the transporter to stop sorrowing Christ, because, in spite of his overall behavior, Christ had healed his daughter Theodora from a very serious ailment. George then departed, with his head lowered..... He is the gentleman who is sitting over there with his wife, and he can confirm the incident I just described.  I was impressed by that dialogue, but at the time I had dismissed it as the ravings of a fool.

So, on the evening of that same day, I dressed up in women's clothes as I normally did, and I went to a familiar transvestite haunt, on the main highway. You can imagine my surprise when I spotted Crazy John watching me from the opposite corner of the block. The thought crossed my mind that he was seeking erotic companionship. But then, how did he find me?... The fool must have followed me (I thought to myself), and now he would go and tell what he saw to old Chrysoula... Oh well, I guess I will be searching for the accommodation again... As all these thoughts were running through my mind, a prospective "customer" stopped in front of me. Just then, like a coiled spring, the fool jumped up and started to yell from across the road:

"He's got AIDS!!  He's sick and he will pass it on to you!!  Go away!! Go away!!"

I was taken by surprise by the erratic behavior of a man whom I hardly knew. Naturally, the prospective customer left. Then I started to curse Crazy John... I became hysterical...This went on for almost a month. Until this day, I will never know how he managed to discover those illicit haunts. One evening I actually beat him, and in fact quite severely.

But just imagine my surprise, when, every night after I got home, I would find an envelope containing almost double the money that I used to earn from my filthy activities, and on it would be written: "A blessing, for the servant of God, Constantine".  I didn't know what to make of all those weird things I was witnessing. In the afternoons, I would go for a walk and whenever I'd see Crazy John, I would get angry. But he would say

"My dear Constantine, stop sorrowing Christ and our Holy Mother, Who is mourning incessantly for you".

I had even contemplated leaving the apartment, but something was holding me there. The other transvestites would ask me:

"Hey, could he by chance be in love with you, which is why he's acting so weird?"

"No", I'd reply, "he doesn't have any such intentions."

To make a long story short, I decided to invite Crazy John to my place, to put an end to all these things. I was hoping that someone had been putting him up to it purposely, just to drive me insane. Crazy John responded to my invitation affirmatively, despite having been humiliated by me so many times. I don't know what came over me that evening, but I cleaned the house, cooked something light, and sat down to do some reading. I was leafing through a magazine with assorted material, and an article caught my attention, about a certain Elder Porphyry who served in the chapel of a hospital in central Omonia Square of Athens.

I hadn't finished reading the article when I heard Crazy John knocking on my door. As soon as I opened the door, he said:

"Be blessed, my Constantine, in the present on and in the one to come".

It was the first time that I had ever heard such a greeting, but it was also the first time that I had ever heard a demonic voice speaking from inside me:

"Have you come to my house here as well, you crazy old man, to drive me out?  I'm not alone here - I have 365 other friends!  I don't intend to go away! You'd better be the one to leave, otherwise, I'll kill you!" Crazy John then  pulled out a Crucifix from his coat and raised it in front of me, and began to say:

"In the name of the Holy and Homoousion Trinity...." but I didn't hear anything after that, because I lost consciousness...

When I recovered, I saw the old fool standing there, smiling at me. I felt really happy that he was there, but didn't know the reason I felt that way.

"I brought you a gift, my Constantine. It is the Book of Psalms - a book that was written by the king and Prophet, David."

"What's going on? What happened?" I asked.

"My Constantine, you have received an enormous blessing. Christ has chosen you. He is preparing you for very important feats. However, you must be prepared to put up a serious fight, because what you have inside you is not about to leave very easily."

If you could only have seen the way that Crazy John's face glowed, you would have understood why I was so terrified. I had always thought that all the talk about demons was sheer fiction. I believed that they were just an invention thought up by priests and religion, intended to scare people and to extract easy money from them, so that they would enjoy their own lives, get rich, etc..  And yet, there I was, a living witness of their insidious activity against humans. Crazy John became a brother and a friend from that day on. That very same night, I gathered all the women's clothes and shoes, and cosmetics that I had, and threw them into the garbage can. The next day, I changed my phone number. With the help of that fool, I even secured a job in the Accounts department of a large company. The owner of the company was a friend of Crazy John; he actually hired me with a satisfactory salary. At the same time, I would go with Crazy John - on an almost daily basis - to a church high up on Hymettus Mountain, where the priest would read the benedictions of Saint Basil (exorcisms) over me, while Crazy John would read Psalms. I cannot describe what I went through. What I can now shout out, thanks to this experience, is that homosexuality (and prostitution in general) is not an "otherness" or an illness; it is a formidable demon, which infuriates the Almighty. What I also want to tell you, is that our holy Church possesses the weapons that are able to exterminate all those things that our modern society nowadays believes (as I used to believe) to be "nonsense".

The prayers of our neighborhood fool saved me. My acquaintance with him changed my entire life. What I experienced over these last few years in this blessed neighborhood constitutes a true miracle of the Triadic and only true God. I escaped from the clutches of a true Hell, and I am now living in a world that I had never lived in - not even in my wildest dreams.

With the constant support of this saintly man - who was anything but a fool - I came to understand my mistake; I realized various things and situations that comprise the foundations of our society; I became familiar with the love of Christ. I had been functioning like one who is addicted to a toxic substance; I couldn't be told apart from a drug addict; I was living in a nightmare, which that wonderful saint of God - Crazy John - put an end to. 

But I don't want to tire you any further with my story. After all, I am only recording my entire story in detail, as old Anastasy asked me to.  I also apologize to you all, and to the innumerable victims that I had lured into the meshes of the iniquity that I was trapped in. I apologize to my beloved Katerina, who has opened her embrace to the most sinful person in the universe; who shut her ears to all the unfavorable comments and justified criticism, and has accepted my marriage proposal to her.  She has accepted to live with a zero, with an outcast, a moron.  This holy man, Crazy John, had invested in this marriage with his prayers and his tears.

Constantine's last words were lost in his sobs. Also crying with him was Father Vassily, who had run up to hug him, as did all the other churchgoers.

"Father Vassily, I'm thinking of moving out of the neighborhood - not for me, but for Katerina", Constantine murmured falteringly, with difficulty.

Father Vassily then spoke up and said:

"Dear brethren, Constantine has just expressed the desire to leave our neighborhood. What do you say? Are we going to leave the living testimony of a miracle by our departed brother John - Constantine - but also our own Katerina, to leave?"

"No! No!" they all shouted.....

Dreams and visions

 It is not easy to distinguish most of the time whether dreams or visions come from God, from demonic energy, or are simply natural events.

  This is why special care is required to accept them or not, something that most of our teaching and ascetic teachers have pointed out to us.

  Thus, according to these fathers, the dream, the vision, and the miracle still do not appear clearly before us, but their interpretation and evaluation are not done by themselves, but depend on our own circumstances: depending on the degree  We also have the evaluation of the above phenomena.  This means that the interpretation we give may be the reason for the progress or setback in our spiritual life, as the interpretation will be colored by the content of our hearts.  Thus, it is not sometimes that a vision, for example, is considered to come from God, when in fact it is a demonic inspiration, rather than the other way around.  The first reason for these issues, therefore, is, as we have said, the virtue of distinguishing them.

Photios Kontoglou experience

 

by Photios Kontoglou

On Pascha Monday, in the evening after midnight, before fore lying down to sleep I went out into the little garden behind my house. The sky was dark and covered with stars. I seemed to see it for the first time, and a distant psalmody seemed to descend from it. My lips murmured, very softly: "Exalt ye the Lord our God, and worship the footstool of His feet." A holy man once told me that during these hours the heavens are opened. The air exhaled a fragrance of the flowers and herbs I had planted. "Heaven and earth are filled with the glory of the Lord."

I could well have remained there alone until break of day. I was as if without a body and without any bond to the earth. But fearing that my absence would disturb those with me in the house, I returned and lay down.

Sleep had not really taken possession of me; I do not know whether I was awake or asleep, when suddenly a strange man rose up before me. He was as pale as a dead man. His eyes were as if open, and he looked at me in terror. His face was like a mask, like a mummy's. His glistening, dark yellow skin was stretched tight over his dead man's head with all its cavities. He was as if panting. In one hand he held some kind of bizarre object which I could not make out; the other hand was clutching his breast as if he were suffering.

This creature filled me with terror. I looked at him and he looked at me without speaking, as if he were waiting for me to recognize him, strange as he was. And a voice said to me: "It is so-and-so!" And I recognized him immediately. Then he opened his mouth and sighed. His voice came from far away; it came up as from a deep well.

He was in great agony, and I suffered for him. His hands, his feet, his eyes—everything showed that he was suffering. In my despair I was going to help him, but he gave me a sign with his hand to stop. He began to groan in such a way that I froze. Then he said to me: "I have not come; I have been sent. I shake without stop; I am dizzy. Pray God to have pity on me. I want to die but I cannot. Alas! Everything you told me before is true. Do you remember how, several days before my death, you came to see me and spoke about religion? There were two other friends with me, unbelievers like myself. You spoke, and they mocked. When you left, they said: 'What a pity! He is intelligent and he believes the stupid things old women believe!'

"Another time, and other times too, I told you: 'Dear Photios, save up money, or else you will die a pauper. Look a my riches, and I want more of them.' You told me then: 'Have you signed a pact with death, that you can live as many year as you want and enjoy a happy old age?'

"And I replied: 'You will see to what an age I will live Now I am 75; 1 will live past a hundred. My children are free from want. My son earns a lot of money, and I have married my daughter to a rich Ethiopian. My wife and I have more money than we need. I am not like you who listen to what the priests say: "A Christian ending to our life ..." and the rest. What have you to gain from a Christian ending? Better a full pocket and no worries ... Give alms? Why did your so merciful God create paupers? Why should I feed them? And they ask you, in order to go to Paradise, to feed idlers! Do you want to talk about Paradise? You know that I am the son of a priest and that I know well all these tricks. That those who have no brains believe them is well enough, but you who have a mind have gone astray. If you continue to live as you arc doing, you will die before me, and you will be responsible for those you have led astray. As a physician I tell you and affirm that I will live a hundred and ten years ...'"

After saying all this, he turned this way and that as if he were on a grill. I heard his groans: "Ah! Ouch! Oh! Oh!" He was silent for a moment, and then continued: "This is what I said, and in a few days I was dead! I was dead, and I lost the wager! What confusion was mine, what horror! Lost, I descended into the abyss. What suffering I have had up to now, what agony! Everything you told me was true. You have won the wager!

"When I was in the world where you are now, I was an intellectual, I was a physician. I had learned how to speak and to be listened to, to mock religion, to discuss whatever falls under the senses. And now I see that everything I called stories, myths, paper lanterns—is true. The agony which I am experiencing now—this is what is true, this is the worm that never sleeps, this is the gnashing of teeth."

After having spoken thus, he disappeared. I still heard his groans, which gradually faded away. Sleep had begun to take possession of me, when I felt an icy hand touch me. I opened my eyes and saw him again before me. This time he was more horrible and smaller in body. He had become like a nursing infant, with a large old man's head which he was shaking.

"In a short time the day will break, and those who have sent me will come to seek me!"

"Who are they?"

He spoke some confused words which I could not make out. Then he added: "There where I am, there are also many who mock you and your faith. Now they understand that their spiritual darts have not gone beyond the cemetery. There are both those you have done good to, and those who have slandered you. The more you forgive them, the more they detest you. Man is evil. Instead of rejoicing him, kindness makes him bitter, because it makes him feel his defeat. The state of these latter is worse than mine. They cannot leave their dark prison to come and find you as I have done. They are severely tormented, lashed by the whip of God's love, as one of the Saints has said [St. Isaac the Syrian]. The world is something else entirely from what we see! Our intellect shows it to us in reverse. Now we understand that our intellect was only stupid, our conversations were spiteful meanness, our joys were lies and illusions.

"You, who bear God in your hearts, Whose word is Truth, the only Truth—you have won the great wager between believers and unbelievers. This wager I have lost. I tremble, I sigh, and I find no rest. In truth, there is no repentance in hell. Woe to those who walk as I did when I was on earth. Our flesh was drunk and mocked those who believed in God and eternal life; almost everyone applauded us. They treated you as mad, as imbeciles. And the more you accept our mockeries, the more our rage increases.

"Now I see how much the conduct of evil men grieved you. How could you bear with such patience the poisoned darts which issued from our lips which treated you as hypocrites, mockers of God, and deceivers of the people. If these evil men who are still on earth would see where I am, if only they were in my place, they would tremble for everything they are doing. I would like to appear to them and tell them to change their path, but I do not have the permission to do so, just as the rich man did not have it when he begged Abraham to send Lazarus the pauper. Lazarus was not sent, so that those who sinned might be worthy of punishment and those who went on the ways of God might be worthy of salvation.

"He that is unrighteous, let him do unrighteousness yet more; and he that is filthy, let him he made filthy yet more. And he that is righteous, let him do righteousness yet more; and he that is holy, let him be made holy yet more" (Apoc. 22:11).

With these words he disappeared 

Satanist Zelensky

 

Will happen