Pay attention here

 When Jesus cries, “My God, My God, why have You forsaken Me?” (Matthew 27:46), He is actually quoting Psalm 22. That psalm begins with anguish — but it ends in victory, vindication, and trust in God. In Jewish understanding, quoting the first line pointed to the whole psalm.

Now, about the idea you were taught — that this was the one moment the Father truly turned away because Jesus was carrying our sin.

That explanation is common in some Protestant traditions, especially in penal substitution theology. The reasoning goes like this:

• Sin separates humanity from God.
• Jesus took all sin upon Himself.
• Therefore, the Father “turned away.”

But here’s the theological tension:

In classical Christian belief — especially in the early Church and Orthodox theology — the Trinity cannot be divided. The Father, Son, and Holy Spirit are eternally united. There is no moment where the Son stops being one with the Father. If that unity were broken, even for a second, it would mean a rupture in the very being of God.

That’s not how the early Church Fathers understood it.

Instead, many taught that:

• Christ truly experienced the full depth of human abandonment.
• He entered into the psychological and existential darkness we experience.
• But He was never ontologically separated from the Father.

In other words:

He experienced the feeling of abandonment — not an actual break in the Trinity.

And remember something beautiful:

Even in that cry, He says “My God.”

That’s not despair without faith. That’s suffering that still clings.

Also — if we read Psalm 22 to the end — it declares that God did not ultimately abandon the sufferer.

So what was happening?

On the Cross:

• Jesus was bearing sin.
• He was entering the consequences of fallen humanity — suffering, death, alienation.
• He was fully in the human condition.

But the Father did not cease loving Him.

The Trinity did not fracture.

God was not at war with Himself.

If anything, the Cross is the supreme revelation of the unity of divine love — Father giving, Son offering, Spirit sustaining.

Now… let me ask gently:

Όταν ο Ιησούς φωνάζει: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» (Ματθαίος 27:46), στην πραγματικότητα παραθέτει τον Ψαλμό 22. Ο ψαλμός αυτός αρχίζει με αγωνία — αλλά καταλήγει σε νίκη, δικαίωση και εμπιστοσύνη στον Θεό. Στην ιουδαϊκή κατανόηση, η παράθεση του πρώτου στίχου παρέπεμπε σε ολόκληρο τον ψαλμό.

Τώρα, σχετικά με την ιδέα που σου διδάχθηκε — ότι αυτή ήταν η μία στιγμή όπου ο Πατέρας πραγματικά αποστράφηκε τον Υιό επειδή ο Ιησούς κουβαλούσε την αμαρτία μας.

Αυτή η ερμηνεία είναι συνηθισμένη σε ορισμένες προτεσταντικές παραδόσεις, ιδιαίτερα στη θεολογία της «ποινικής αντικατάστασης» (penal substitution). Η συλλογιστική έχει ως εξής:

• Η αμαρτία χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό.
• Ο Ιησούς πήρε επάνω Του όλη την αμαρτία.
• Άρα, ο Πατέρας «αποστράφηκε».

Αλλά εδώ εμφανίζεται η θεολογική ένταση:

Στην κλασική χριστιανική πίστη — ιδιαίτερα στην αρχαία Εκκλησία και στην ορθόδοξη θεολογία — η Αγία Τριάδα δεν μπορεί να διαιρεθεί. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι αιώνια ενωμένοι. Δεν υπάρχει στιγμή κατά την οποία ο Υιός παύει να είναι ένα με τον Πατέρα. Αν αυτή η ενότητα διασπαζόταν, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, θα σήμαινε ρήγμα στο ίδιο το Είναι του Θεού.

Έτσι δεν το κατανοούσαν οι Πατέρες της πρώτης Εκκλησίας.

Αντίθετα, πολλοί δίδασκαν ότι:

• Ο Χριστός βίωσε πραγματικά όλο το βάθος της ανθρώπινης εγκατάλειψης.
• Εισήλθε στο ψυχολογικό και υπαρξιακό σκοτάδι που βιώνουμε.
• Αλλά ποτέ δεν χωρίστηκε οντολογικά από τον Πατέρα.

Με άλλα λόγια:

Βίωσε το αίσθημα της εγκατάλειψης — όχι μια πραγματική ρήξη μέσα στην Τριάδα.

Και θυμήσου κάτι όμορφο:

Ακόμη και μέσα σε εκείνη την κραυγή, λέει «Θεέ μου».

Αυτό δεν είναι απόγνωση χωρίς πίστη. Είναι πόνος που εξακολουθεί να προσκολλάται στον Θεό.

Επίσης — αν διαβάσουμε τον Ψαλμό 22 μέχρι το τέλος — διακηρύσσει ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τελικά τον πάσχοντα.

Λοιπόν, τι συνέβαινε;

Πάνω στον Σταυρό:

• Ο Ιησούς έφερε την αμαρτία.
• Εισήλθε στις συνέπειες της πεπτωκυίας ανθρωπότητας — πόνο, θάνατο, αποξένωση.
• Βρέθηκε πλήρως μέσα στην ανθρώπινη κατάσταση.

Αλλά ο Πατέρας δεν έπαψε να Τον αγαπά.

Η Αγία Τριάδα δεν διασπάστηκε.

Ο Θεός δεν βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Ίδιο Του τον εαυτό.

Αντιθέτως, ο Σταυρός είναι η ύψιστη αποκάλυψη της ενότητας της θείας αγάπης — ο Πατέρας που προσφέρει, ο Υιός που θυσιάζεται, το Πνεύμα που