Thursday, February 19, 2026

Saint Porphyrios,


 From pain. The soul of your loved one stands next to you and

 Θέλω να μοιραστώ μαζί σας αυτό που μου συνέβη στην Ιερουσαλήμ, νομίζω το 2008. Κάθε

φορά που κάποιος δημοσιεύει κάτι σχετικά με αυτό και εγώ σχολιάζω, μου λένε: «Έι,

πρέπει να δώσεις μαρτυρία για αυτό». Λοιπόν, το 2008, πήγαμε στην Ιερουσαλήμ.

Εκείνη την εποχή, ήταν ο φίλος μου. Παντρευτήκαμε το 2008, αλλά λίγο αργότερα.

Λοιπόν, δεν ήμουν ιδιαίτερα θρήσκα εκείνη την εποχή, ξέρετε, μεγάλωσα στην πρώην Γιουγκοσλαβία,

όπου η θρησκεία δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ούτε είχε εισαχθεί ιδιαίτερα στους ανθρώπους. Ναι,

είμαι γεννημένη χριστιανή, αλλά δεν έχω δει ποτέ τη Βίβλο στη ζωή μου, ξέρεις, ήξερα ότι

βάφαμε αυγά για τα Χριστούγεννα. Εννοώ, για το Πάσχα και τα Χριστούγεννα είχαμε αρνί στη σούβλα

και αυτό ήταν όλο, ξέρεις. Πηγαίνουμε εκεί, αγοράζουμε αυτό το μικρό βιβλιαράκι, ξέρεις,

που σου δείχνει πού να πας και τι να κάνεις και τέτοια. Και, μια μέρα περπατούσαμε

στους δρόμους και είδα μια πόρτα και πολλούς ανθρώπους να μπαινοβγαίνουν και σκέφτηκα,

πρέπει να συμβαίνει κάτι εκεί. Ας πάμε μέσα να δούμε τι συμβαίνει. Καθώς μπήκαμε,

με συγκλόνισε το πόσα πολλά υπήρχαν να δω, ξέρεις, ακριβώς μπροστά από την πόρτα,

κάτι σαν όταν μπαίνεις, υπήρχε ένα μαρμάρινο μπλοκ, και υπήρχε κάποιο είδος λαδιού

γύρω του, και οι άνθρωποι έπαιρναν το λάδι. Και μετά, κοιτάς προς τα δεξιά και υπάρχει ένα

τεράστιο σταυρό με τον Ιησού πάνω του, πολύ περίτεχνο, ξέρεις, σαν εικόνες και τέτοια. Και μετά,

κοιτάς προς τα αριστερά και υπάρχει κάτι σαν βάθρο με δύο

τρία σκαλοπάτια, και μπροστά του υπάρχει ένας μοναχός και ένα άνοιγμα. Έτσι, ο άντρας μου έφυγε και

έβγαζε φωτογραφίες, και για κάποιο λόγο πήγα κατευθείαν σε εκείνο το βάθρο, ξέρεις, και ο μοναχός

ήταν ντυμένος εντελώς στα μαύρα. Γύρισε και, σαν να μου έτεινε το χέρι και είπε: «Πώς

σε λένε;» Είπα: «Τζορντάνα». Είπε: «Έλλα Τζορντάνα». Και Ella στα ελληνικά σημαίνει έλα. Έτσι,

τον ρωτάω, «Είσαι Έλληνας;» Και μου λέει, «Ναι, εσύ;» Και του λέω, «Όχι, απλά δεν

μιλάω λίγο ελληνικά». Έτσι, με πήρε και με οδήγησε στο βάθρο, όπου υπήρχε ένα αναμμένο κερί.

Έβαλε το χέρι μου πάνω στο κερί και όλο το χέρι μου μαύρισε. Αλλά δεν ένιωσα κανένα

πόνο. Με οδήγησε μέσα σε εκείνο το άνοιγμα, έβαλε τα χέρια μου πάνω σε έναν πέτρινο τοίχο και είπε:

«Τζορντάνα, αυτό είναι πάνω από 2.000 ετών». Και σκέφτομαι, εντάξει, ξέρεις,

όλα είναι πάνω από 2.000 ετών. Αυτό δεν με εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Και μετά γυρίζει προς τα δεξιά

και υπάρχει κάτι σαν ένα μπλοκ, ίσως δύο μπλοκ από πέτρες, ξέρεις, σχεδόν σαν πάγκος. Και

βγάζει το καπέλο του, κάνει το σταυρό του και φιλάει τις πέτρες. Κι εγώ κάνω το ίδιο, γιατί

είμαι σε ένα ιερό μέρος και θέλω να δείξω σεβασμό. Καθώς φιλάω τις πέτρες,

μυρίζω άρωμα τριαντάφυλλων και λιβανιού, και ξαφνικά καταλαβαίνω. Και μου λέει,

«Τζορντάνα, δεν έχουμε βάλει ποτέ τίποτα πάνω σε αυτές τις πέτρες. Αυτή είναι ακόμα η μυρωδιά του σώματός του». Και

τότε συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν στον τάφο του Ιησού. Δεν ήξερα καν πού βρισκόμουν. Και μετά φανταστείτε

ότι είμαι σαν ένα άδειο μπουκάλι. Και από τα δάχτυλα των ποδιών μου μέχρι πάνω, γεμίζω με τόση αγάπη που

όλο μου το σώμα άρχισε να τρέμει. Και το μόνο που μπορώ να πω είναι: «Ω, Θεέ μου. Ω, Θεέ μου». Και

τα δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου. Και νιώθω μια τέτοια ανάγκη να μοιραστώ αυτή την αγάπη, γιατί

νιώθω σαν να πρόκειται να εκραγώ. Έτσι, αρπάζω το χέρι του μοναχού και θέλω να το φιλήσω,

αλλά αυτός κρύβει τα χέρια του πίσω του, γιατί είναι πολύ ταπεινοί. Δεν θέλουν

να πάρουν τη δόξα του Θεού. Και καθώς σηκώθηκα, μου έδωσε ένα μπουκέτο καλέλι, τα λουλούδια,

ξέρετε, με το λευκό πάνω μέρος. Και, ε, και είπε, «Τζορντάνα, αυτά είναι για σένα». Και σου ορκίζομαι

ότι όταν μπήκα, δεν είχα δει ποτέ αυτά τα λουλούδια. Δεν ξέρω καν από πού ήρθαν. Και τότε

καθώς έβγαινα από το μέρος, κοίταξα προς τα αριστερά και υπήρχε μια ουρά από ανθρώπους, άνθρωποι

με πατερίτσες, άνθρωποι σε αναπηρικά καροτσάκια, άνθρωποι που περίμεναν να μπουν εκεί. Ήρθα κατευθείαν από την πόρτα και

με είδε να έρχομαι από την πόρτα, σαν να μου έτεινε το χέρι, και το γεγονός είναι ότι δεν είδα ποτέ

κανέναν, κανείς δεν μου είπε «Κυρία μου, πιστεύω και εγώ στον Ιησού Χριστό, μπείτε στην ουρά», δεν θα παραβίαζα

μια ουρά σε ένα σούπερ μάρκετ, φανταστείτε ένα μέρος σαν αυτό, οπότε καθώς βγαίνω, ξέρετε, και...

τότε συνειδητοποίησα, «Θεέ μου, τι μου συνέβη;» Και ο σύζυγός μου ήρθε και μου

είπε, «Τι σου συνέβη;» Και εγώ, «Δεν είχα καν την ευκαιρία να του απαντήσω.

Και μου είπε, «Ποιος σου έδωσε αυτά τα λουλούδια;» Και εγώ, «Ο μοναχός.» Και το γεγονός

ότι όλα αυτά συνέβησαν, ίσως σε 3 λεπτά συνολικά. Και τότε

συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα δέχονται τρεις ανθρώπους κάθε φορά για να μπουν μέσα. Και είναι πολύ περιορισμένο

εεε, πώς


 

Wednesday, February 18, 2026

 Πες μου, λοιπόν, υπάρχει πολλή μαγεία στην Αφρική; Εγώ έλεγα ότι υπάρχει περισσότερη μαγεία

στην Αμερική από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Αλήθεια; Σοβαρά. Απλά παρουσιάζεται με διαφορετικό τρόπο.

Παρουσιάζεται με τρόπο που οι άνθρωποι την έχουν αποδεχτεί. Οι άνθρωποι αποδέχονται τις λευκές μάγισσες. Δεν υπάρχει

καλή μαγεία. Καμία. Όλη η μαγεία είναι κακή. Όποιος συνδέεται με τον διάβολο, είτε

είναι New Age, είτε είναι μαγεία, είτε είναι Εκκλησία του Σατανά, Σαηεντολογία, είναι όλα

διάβολος. Εδώ στην Αμερική, πιστεύουν ότι η μαγεία είναι χαριτωμένη. Δεν είναι. Αν ανοίξεις την πόρτα και αφήσεις τον

διάβολο να μπει στη ζωή σου, θα φέρει τα χαρακτηριστικά του διαβόλου. Τα χαρακτηριστικά του διαβόλου είναι να

κλέβει, να σκοτώνει και να καταστρέφει. Σπίτια, οικογένειες, παιδιά, επιχειρήσεις, τα πάντα. Και μπορείς

να δεις πόσο πολύ έχει φτάσει η κοινωνία μας σε ένα σημείο όπου είναι τόσο σκοτεινή και δαιμονική. Υπάρχουν

μόνο δύο δυνάμεις στον κόσμο. Ο Θεός και ο διάβολος. Οι άνθρωποι βρίσκονται στην μεγαλύτερη, ε, στην

ισορροπία δυνάμεων του σύμπαντος. Υπάρχει η δύναμη του Θεού και υπάρχει η δύναμη του διαβόλου.

Οι άνθρωποι δεν έχουν δύναμη. Έχουμε εξουσία. Ας το καταλάβουμε αυτό. Δεν έχουμε δύναμη όπως ο

διάβολος. Δεν έχουμε δύναμη όπως ο Θεός. Έχουμε εξουσία. Και αν δώσουμε την εξουσία μας στον Θεό,

ο Θεός παρεμβαίνει στον κόσμο. Αν δώσουμε την εξουσία μας στον διάβολο, ο διάβολος παρεμβαίνει

και καταστρέφει τον κόσμο μας. Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο ο κόσμος μας είναι τόσο τρελός είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν

δώσει την εξουσία τους στον Θεό. Ενδιαφέρον. Ξέρετε, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να πιστεύω στον

διάβολο. Δεν χρειάζεται να πιστεύω ούτε στον Θεό. Μεγάλη πλάνη είναι να πιστεύεις ότι ως άνθρωπος

μπορείς να επιβιώσεις μόνος σου. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Οι άνθρωποι δεν έχουν αυτή την ικανότητα.

Γι' αυτό, Λάρα, θα διαπιστώσεις ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν θεό θα λατρεύουν μια πέτρα.

Θα λατρεύουν ένα δέντρο. Θα βρουν κάτι να λατρεύουν, γιατί υπάρχει κάτι σε κάθε

άνθρωπο που υποτίθεται ότι πρέπει να λατρεύει τον Θεό. Και αν δεν λατρεύεις, γι' αυτό υπάρχουν όλα τα

είδη θρησκειών, όλα τα είδη πραγμάτων που λατρεύουν οι άνθρωποι. Υπάρχει κάτι μέσα σου που δεν θα

βρει ποτέ ηρεμία μέχρι να βρεις περισσότερο νόημα. Βρίσκεις ένα πνευματικό νόημα. Ξέρεις, ένα από τα πράγματα είναι

ότι η ιδέα που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι για τον Θεό είναι σύμφωνα με τις αρχές των ανθρώπων. Αν δεν διαβάζεις τη

Βίβλο και δεν βασίζεσαι στη Βίβλο, θα εξαπατηθείς. Θα λατρεύεις κάποιον Θεό που

δεν είναι ο Θεός της Βίβλου, και θα ήταν το ίδιο να λατρεύεις ένα είδωλο. Γιατί δεν είναι όλα τα κακά

πράγματα που σου συμβαίνουν έργο του διαβόλου. Μερικές φορές οι άνθρωποι απλώς θερίζουν

αυτό που έσπειραν, γιατί ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Εσύ σπέρνεις, αλλά δεν θερίζεις.

Η οικογένειά σου, τα παιδιά σου, η γενιά σου θα το θερίσουν. Γι' αυτό συμβαίνουν κακά πράγματα στους ανθρώπους.

Αλλά τα καλά νέα είναι ότι η χάρη και το έλεος του Θεού μπορούν να ανατρέψουν ακόμη και πολλές γενιές. Η κρίση

για το κακό επισκέπτεται τέσσερις γενιές, τρεις έως τέσσερις γενιές. Αλλά η δικαιοσύνη

επισκέπτεται χίλιες γενιές. Έτσι, αν σπέρνεις δικαιοσύνη, υπάρχουν άνθρωποι αυτή τη στιγμή

των οποίων η ζωή είναι καλή, όχι επειδή το αξίζουν, αλλά επειδή υπήρχε μια γιαγιά που προσευχόταν

πριν από πολλές γενιές. Λόρα, αν οι ζωντανοί γνώριζαν ό,τι γνωρίζουν οι νεκροί, θα έδιναν όλοι

τη ζωή τους στον Χριστό. Αν οι ζωντανοί γνώριζαν τι θα αντιμετωπίσουν στην άλλη πλευρά της αιωνιότητας ένα λεπτό μετά την τελευταία τους ανάσα,

θα στρέφονταν στον Ιησού. Αλλά το

πρόβλημα είναι ότι ο διάβολος έχει τυφλώσει τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων. Έτσι, οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν πραγματικά

ότι σε αυτόν τον κόσμο στον οποίο περπατώ, γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο για να συμφιλιωθώ με τον Θεό.






Tuesday, February 17, 2026

Pay attention here



 When Jesus cries, “My God, My God, why have You forsaken Me?” (Matthew 27:46), He is actually quoting Psalm 22. That psalm begins with anguish — but it ends in victory, vindication, and trust in God. In Jewish understanding, quoting the first line pointed to the whole psalm.


Now, about the idea you were taught — that this was the one moment the Father truly turned away because Jesus was carrying our sin.


That explanation is common in some Protestant traditions, especially in penal substitution theology. The reasoning goes like this:


  • Sin separates humanity from God.
  • Jesus took all sin upon Himself.
  • Therefore, the Father “turned away.”



But here’s the theological tension:


In classical Christian belief — especially in the early Church and Orthodox theology — the Trinity cannot be divided. The Father, Son, and Holy Spirit are eternally united. There is no moment where the Son stops being one with the Father. If that unity were broken, even for a second, it would mean a rupture in the very being of God.


That’s not how the early Church Fathers understood it.


Instead, many taught that:


  • Christ truly experienced the full depth of human abandonment.
  • He entered into the psychological and existential darkness we experience.
  • But He was never ontologically separated from the Father.



In other words:

He experienced the feeling of abandonment — not an actual break in the Trinity.


And remember something beautiful:


Even in that cry, He says “My God.”


That’s not despair without faith. That’s suffering that still clings.


Also — if we read Psalm 22 to the end — it declares that God did not ultimately abandon the sufferer.


So what was happening?


On the Cross:


  • Jesus was bearing sin.
  • He was entering the consequences of fallen humanity — suffering, death, alienation.
  • He was fully in the human condition.



But the Father did not cease loving Him.

The Trinity did not fracture.

God was not at war with Himself.


If anything, the Cross is the supreme revelation of the unity of divine love — Father giving, Son offering, Spirit sustaining.


Now… let me ask gently:



Όταν ο Ιησούς φωνάζει: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» (Ματθαίος 27:46), στην πραγματικότητα παραθέτει τον Ψαλμό 22. Ο ψαλμός αυτός αρχίζει με αγωνία — αλλά καταλήγει σε νίκη, δικαίωση και εμπιστοσύνη στον Θεό. Στην ιουδαϊκή κατανόηση, η παράθεση του πρώτου στίχου παρέπεμπε σε ολόκληρο τον ψαλμό.


Τώρα, σχετικά με την ιδέα που σου διδάχθηκε — ότι αυτή ήταν η μία στιγμή όπου ο Πατέρας πραγματικά αποστράφηκε τον Υιό επειδή ο Ιησούς κουβαλούσε την αμαρτία μας.


Αυτή η ερμηνεία είναι συνηθισμένη σε ορισμένες προτεσταντικές παραδόσεις, ιδιαίτερα στη θεολογία της «ποινικής αντικατάστασης» (penal substitution). Η συλλογιστική έχει ως εξής:


  • Η αμαρτία χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό.
  • Ο Ιησούς πήρε επάνω Του όλη την αμαρτία.
  • Άρα, ο Πατέρας «αποστράφηκε».



Αλλά εδώ εμφανίζεται η θεολογική ένταση:


Στην κλασική χριστιανική πίστη — ιδιαίτερα στην αρχαία Εκκλησία και στην ορθόδοξη θεολογία — η Αγία Τριάδα δεν μπορεί να διαιρεθεί. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι αιώνια ενωμένοι. Δεν υπάρχει στιγμή κατά την οποία ο Υιός παύει να είναι ένα με τον Πατέρα. Αν αυτή η ενότητα διασπαζόταν, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, θα σήμαινε ρήγμα στο ίδιο το Είναι του Θεού.


Έτσι δεν το κατανοούσαν οι Πατέρες της πρώτης Εκκλησίας.


Αντίθετα, πολλοί δίδασκαν ότι:


  • Ο Χριστός βίωσε πραγματικά όλο το βάθος της ανθρώπινης εγκατάλειψης.
  • Εισήλθε στο ψυχολογικό και υπαρξιακό σκοτάδι που βιώνουμε.
  • Αλλά ποτέ δεν χωρίστηκε οντολογικά από τον Πατέρα.



Με άλλα λόγια:

Βίωσε το αίσθημα της εγκατάλειψης — όχι μια πραγματική ρήξη μέσα στην Τριάδα.


Και θυμήσου κάτι όμορφο:


Ακόμη και μέσα σε εκείνη την κραυγή, λέει «Θεέ μου».


Αυτό δεν είναι απόγνωση χωρίς πίστη. Είναι πόνος που εξακολουθεί να προσκολλάται στον Θεό.


Επίσης — αν διαβάσουμε τον Ψαλμό 22 μέχρι το τέλος — διακηρύσσει ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τελικά τον πάσχοντα.


Λοιπόν, τι συνέβαινε;


Πάνω στον Σταυρό:


  • Ο Ιησούς έφερε την αμαρτία.
  • Εισήλθε στις συνέπειες της πεπτωκυίας ανθρωπότητας — πόνο, θάνατο, αποξένωση.
  • Βρέθηκε πλήρως μέσα στην ανθρώπινη κατάσταση.



Αλλά ο Πατέρας δεν έπαψε να Τον αγαπά.

Η Αγία Τριάδα δεν διασπάστηκε.

Ο Θεός δεν βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Ίδιο Του τον εαυτό.


Αντιθέτως, ο Σταυρός είναι η ύψιστη αποκάλυψη της ενότητας της θείας αγάπης — ο Πατέρας που προσφέρει, ο Υιός που θυσιάζεται, το Πνεύμα που 


Sunday, February 15, 2026


The stages of the soul after death and guard posts. The whole truth, according to

our church. Dear brothers, in the previous video, we talked about whether the dead can see us, and we saw that the soul continues to live and possesses consciousness. Today, we will talk about something very serious and deeply spiritual. What happens to a person immediately after death? What stages does the soul go through, and what are the so-called "posts"? The Church teaches us that at the moment when the soul separates from the body, it does not remain alone. It is received by the angels of God. St. Macarius of Egypt says that angels accompany the soul with peace and the fear of God. A person does not leave the world alone. According to church tradition, during the first three days, the soul remains close to the earth. It sees the places where it lived. It remembers its life. That is why, often, Shortly before death, people talk as if they see things and faces. Then the soul is led to see places of light and joy, but also places of sorrow. to understand spiritual reality. And then begins the journey that the fathers call customs. So what are customs? They are not places as we imagine them in human terms. They are spiritual tests. At each custom, the category of sins that a person has committed in Their life is examined. This is mentioned by many saints, such as St. Ignatius, Briatzandino, and the vision of Blessed Theodora. The 23 customs are as follows. First, the customs of slander. Second, the customs of arrogance. Third, the customs of envy. Fourth, the customs of lying. Fifth, the customs of anger and rage. The customs of pride. 7. The tax for blasphemy. 8. The tax for idleness and foolishness. One tax for usury and deception. 10. A tax for laziness and sleep. 11. A tax for greed. 12. A tax for drunkenness. 13th, payment for forgetfulness. 14th, payment for witchcraft and divination. 15th, payment for laziness. 16th, payment for idolatry. 17th, payment for homosexuality. 18th, payment for philanthropy. 19th, payment for Michia. 20th, payment for murder. 21st, price of theft. 22nd, the price of fornication. and 23rd, the price of ruthlessness. At each price, demons accuse the soul of its sins, and angels present any repentance that souls have shown in life, confession, good deeds, and God's mercy. And in the end, man does not save himself. God saves us with His mercy. Bells do not exist to frighten us. They exist to show us how serious our life is. Every deed matters. Every word matters, but every repentance has enormous power. After In this course, the soul enters a temporary state. The righteous are in peace and light. The unrepentant are in sorrow, and all await the resurrection of the dead and the Last Judgment. And here it seems that there is something very comforting. The prayers of the living greatly help souls. That is why We hold memorial services. That is why we pray, and our church does not do so formally. It does so because it is truly obliged to do so. Therefore, the message is not one of fear. It is one of haste. Let us live with repentance, with prayer, and with love. Because God does not want anyone to perish. He wants everyone to be saved. And God is waiting for us with open arms. But let us look a little deeper into what this journey of the soul means. The holy fathers tell us that after death, a person can no longer hide from himself. The conscience is completely enlightened. Everything comes to light. St. John of Damascus asserts that then the soul clearly understands what the state of its life was. What is justified here, there appears as it really is. And all the little good deeds acquire great value. The Fathers especially emphasize the period of 40 days after death. During these days, the soul goes through all these stages and prepares for its temporary state until the final judgment. Therefore, There are special prayers in the church. On the third day, the tenth day, and the fortieth day. This is no coincidence. They have a deep spiritual meaning. On the third day, we remember Christ's resurrection and ask God to resurrect the soul spiritually. On the tenth day, we pray together with the nine orders of angels, and on the fortieth day, our Lord himself ascended into heaven, and We ask that the soul also rest in the place it deserves. I will tell you a story described by spiritual fathers. One priest prayed fervently for a man who died suddenly. One night, he saw him in a dream, sad and troubled. He said to him, "Father, Your prayers help me, but I need more." The priest intensified his prayers and commemorations, and a few days later, he saw him again, bright and peaceful. This shows how great the power of the church's prayers is. But the Fathers tell us something else: even a small prayer can bring great comfort to the soul. "Lord, have mercy," a candle, alms in the name of the departed soul. Nothing is lost in vain. And something else very important. Customs are not a mechanical process. It's not like exams. It is a revelation of the spiritual state.

The Stages of the Soul After Death and the Aerial Toll Houses: The Truth According to the Orthodox Church

    Dear brothers and sisters, In our previous video, we spoke about whether the dead can see us, and we learned that the soul continues to ...